Zaman geçiriyor başlıklı yazı üzerine

" Zaman geçiriyor. Çığlık çığlığa gemiyi takip eden martılar, çocuğun sevinçle attığı simit parçalarına doğru pike yapıyor, havada kapıyor, suya düşenlerin ardından denize alçalıyor, paylaşamayınca çarpışıyor, yükseliyor kanat çırpıyor, bu sefer de karnını doyuramamışsa, gerisi geri sıranın sonuna uçuyor. Zaman geçiyor. İnsanları izliyor. Ufak ve ismini haketmeyen sandalın altında bitmiş sigarasıyla yenisini yakan adam da, kafasında takkesi geminin pervanesini görmeye çalışan da, hemen arkasında kendince oturak bellediği halat koç başına çöküp kalmış ve içten içe dua eden kadın da aynı şeyi yapıyor aslında. Zaman geçiriyor. Ve ekmek atan kızın babası da ve karşısında oturan iki genç kıza iştahla bakan delikanlı da ve hararetli hararetli konuşan kızlar da. Bu gemide yaşayanlar ve bu gemide yaşamak isteyen küçük kız hariç herkes zaman geçiriyor.
Gemiden inecek adam. Karşılayanı var mı yok mu onu bile bilmiyor ama inecek. Yalnızca samimiyetsiz sesleri taşıyan makinesi elinde, bir az evvel duyduklarını sindirmeye çalışıyor. Martı sesleri yavaş yavaş diniyor. Ne zaman kapattığından habersiz gözlerini açıyor, martılar, oturan çaresiz kadın, takkeli adam, konuşan kızlar, ufak kız çocuğu sesleri hariç oradalar. Sessize alınmış bir televizyon gibi geliyor adama bu görüntü, ağızlar açılıp kapanıyor, gagalar inip kalkıyor, hiç ses çıkmıyor. Tüm bunlar, tıpkı bir televizyon yayını gibi sunulmuş gerçekliklerinde seslerini kaybetmiş; yalnızca telefonunda duyduğu ses yankılanıyor kulağında. Tek gerçeklik; O. Bu gemideki herşeyin toplamı zaman geçirmek için izlenen bir filmin varlığından farksız. Ve film bitecek ve adam gemiden inecek ve ..
Güzel bir günün habercisi olduğunu varsaydığı tüm belirtileri bir bir aklından geçiriyor. Komşusunun gülümsemesinden, kapıcının yumurtaları kırmadan getirmesine kadar hepsini alt alta geçiriyor aklından. Aynada gördüğü sevimsizliği, başparmağındaki kağıt kesiğini, ekşi çıkan sıkma portakalları es geçiyor. Ufak saçma belirtilerin hayatta belirleyici olduğuna inanmayışını es geçiyor. Batıl olmayan inançlarını es geçiyor, görmediğine inanmayan dolayısıyla çoğu kez inançsız kalan kendisini olduğu gibi es geçiyor. Yalnızca bu günün iyi geçeceğine dair birşeyler bulmak istiyor. Ufacık bir kırıntı arıyor hiç olmazsa martılara atacak kadar. “Ekmeği atarken bir dilek tut, martı yakalarsa dileğin gerçekleşir” lafına inanmadığını es geçiyor. Dilek tutabilecek kadar ekmek kırıntısı, çeşmeye atacak kadar bozuk para, ağaca bağlayacak kadar bir bez parçası arıyor içinde. Tüm sunulmuş –ve tarafından inanılmış- gerçeklikler sessize düşerken, tek gerçekliğini onamak için inanmadığı herşeye saldırıyor. Geminin kıç tarafında sımsıkı duruyor, başı denize dönük, gözleri açık, denize bakmıyor, martılara bakmıyor, gözünün önünde parıldayan ışıklı ekrana bakmıyor. "

Bunu bir gemi yolculuğu sırasında yazmıştım. Buluşacağım kimse yoktu aslında. Eve gidiyordum. Gerçekten de zaman geçirmek için yazmıştım yani. Şimdi dönüp okuyunca değişik bir alegori uyandı kafamda. Tümevarım denir belki buna. Mikro bir örneği bir makro gerçekliği anlamlandırmak için tüketmek..
Bazı yaşantılar birer gemi yolculuğu gibi. Hani yolculuk bitecek, kapak açılacak ve inecekmişiz gibi. Gemi güzel, renkli, tatsız, kalabalık, tenha, pis, yepyeni, farketmeden. Nasıl olsa bitecek ve ineceğiz. Geçici. Ve biz hayatımızın kalıcılığına devam edeceğiz. Söyler misiniz o kalıcı olan tam olarak nedir?
Evimiz mi? Okulumuz? Kafamızda canlandırdığımız buluşma?

Hiçbirşey kalıcı değil sanki. Yahut herşey geçici. Belki de kalıcılık dediğimiz hayatımızın öğeleri için geçerli bir kavram değil. Hayat, tüm bu geçiciliklerin kümülatif toplamı sanırım. Biz bu modüler gerçeklikleri kendi harcımızla birleştirip bir hayat oluşturuyoruz kendimize. Ve sanki beğenmediğimiz tuğlalara da geçici diyoruz...
Yahut ben ucuz edebiyat yapıyorum

Fotoğraf : Can Esmer