Beyhude Çaba Üzerine

Günler geçiyor. Bir toplu delilik halinde ele ele, dirsek dirseğe, diş dişe gömülüyoruz hayata. Sökülemeyecek kadar sıkı sıkıya saplandığımızı görüyoruz da dehşete düşüyoruz. Hâlbuki öyle basit ve önemsiz ki varoluşumuz, kalabalık olmasak hiçbirimizi ikna edemeyecek hayat, hayatta kalmaya. Haksızlıktan dişimizi sıkmayı da öğrendik çok şükür. Yani hem uğradığımız haksızlıklara hem de haksız olmaya düpedüz. -Böyle olagelen şeylerin şöyle olamama çaresizliği- Nedense kişiselleşiyor bu durum. Sonra da kabullenip bilgeleşiyoruz ya bunu, epey komik. Yani bir yapı kuruyoruz da temelin öyle önemsiz olduğunu görmek –nedense- yine bizi yıkıyor nihayet. Herkes biraz tanrıdır. Yaşadığı her şeyi kendisi yaratır. Bu önden belirtilmiş bir pratik de değildir üstelik. O anda “bu an“da üretir-ürer, varoluşa katılır ve değiştirir. Tanrıdır ya herkes, herkes herkesi yaratır biraz. Biletsiz bindiğiniz otobüste, kartını uzatan yabancı, kurtarmıştır sizi yokluktan uzanan eliyle. Yokluk? Tabi ya, yoktu o yabancı sizin için otobüse binmeden evvel. Fakat artık kurtuldunuz. Tüm kutsallığıyla sıkıştınız konserve kutusuna taşınabilir tanrıların. Mütevazı bir tanrı, otobüs yolculuğu bahşetti size, tadını çıkarın. Geveleyip duruyorum kelimeleri. Bir şey yazmanın iyi bir fikir olduğu fakat yazacak derli toplu bir şey olmadığını fark ettiğim o huysuz anlardan biri. Elimde kalem zihnimin akacağı bir delik arıyorum. Zira sıradanlıktan başka bir şey dökülmüyor. Sıradanlıkta huzur buluyor insan. Nihayet iyi başlangıçlar hep çok yorucu ve elbette ümitli. Elbettelerin iğretiliği. Fark ettikçe midesi dönüyor insanın. Her şey bu kadar değişken ve belirsizken, elbette diyecek kadar emin olmak bir şeyden. Eminliğin makbul olduğu, rahatlattığı kümeler var, yeterince gözünüzü kaparsanız. Sonra Süpermen çıkıyor, “yazmalısın” diyor, daha “ne yazayım” diye soramadan uçup gidiyor. Arkamda, boynuma dolanmış pelerin hareketsiz, çöküyorum sandalyeye, uçacak bir yer yazıyorum da yarım kalıyor.