Ortaköy kahvesinde

Oturuyorum. Yanımda bir çift var daha tam çift değiller sanırım ama çok yakınlar. Kadın kendinden bahsediyor. Etrafındaki birkaç insandan söz açıyor. Ama genelde kendisiyle ilgili yorumlarından yahut beraber yaptıkları seylerden bahsediyor. Bunu kendinden bahsetmiyormuş gibi bir havada yapıyor. Muhtemelen en çok ilgilendiği şey nasıl göründüğü olduğundan , konuyu dönüp dolaştırıp oraya getiriyor. Adam da bunun farkında ancak bu farkındalığını sağlıklı bir sohbet için kullanmak yerine kendine iyi bir pozisyon elde etmeye çabalıyor. Bunu yaparken son derece dikkatli. Masada uzun sessizlikler var. Cümleler doğaçlama olamayacak kadar guzel kurulmuşlar. Bir kadını etkilemek adına yapılması gerektiğini düşündüğü ne varsa ona göre bcimlendiriyor cümlelerini. Kadın tuvalete gitti geldi. Masaya geri oturduğunda adam biraz durdu ve net bir cümle söyledi: profil fotografına baktım ama hiç beğenmedim çok makyaj yapmışsın flaş da parlamış yüzünde. Bu cümle karşısında yüzü biraz düşüyor kadının. Makyajını yeni tazelediği çok belli oluyor. Bu da masada konuşulanlar ile manidar bir paralellikte. Adam yalin bir sekilde kadini o kadar da begenmedigini belirtiyor bir fotograflik da olsa. Ve kadinin üzerinde bırakmak istediği etkiyi böylece hafifçe bırakıyor. Ancak kadın bu tarz durumlar için talimli. Durum rahatsızlaşmadan "evet o filmdeki Nicole Kidman gibiyim ruh gibi bembeyaz çıkmışım."
Bu noktadan sonra ilgimi kaybediyorum.

Konuşmak Üzerine

İnsanlar önemli buldukları seylerden bahsederler. Böylece söylediklerine bakarak insanların neye önem verdiklerini iyi kötü ölçebilirsiniz.
Bu değerlendirmeyi yapmak, kimse ile aynı şeyleri düşünmenin mümkün olmadığını öğretir insana. Hatta konuşmalar bile aynı olamaz. Kimse aynı şeyi konuşamaz. Ancak aynı şeylerden bahsedebilir. Söyledikleri aynı değildir. Konuşmak biraz doğaçlama bir eylemdir. Çok fazla kontrol edilemez. Elbette istediği şeyi söyleyebilir insan; ancak her kelimeyi, her vurguyu, her mimiği kontrol edemez. Kontrol edemediği herşeyi doğaçlar ve doğaçlama kendinden birşey ortaya koyarak yapılır. Yani konuşan herkes bunu yaparken kendisinin bir yansımasını ortaya koyar. Bu yansıma da gözlemlenebilir. Ancak yansıma yansımadır gerçeğin kendisi değildir dolayısıyla iletişim kanalı konuşmak ve dil oldukça gerçek bir uzlaşma ve tam anlaşılma - yahut anlama- mümkün değildir.

Mutsuzluk üzerine

Büyümek aslında önceden üzülmüş olduğun şeylere tekrar üzülmeme uyuşukluğu. Ne dertler değişiyor zamanla ne de tatminsizlik. Basitce dert skalasinin büyük bölümünü taramış oluyor. İnsan üzüldükçe durgunlaşmıyor. Aynı şekilde üzülmek yerine yalnızca duruyor. Güneş doğuyor ve batıyor. Adil; ne geceyi ne gündüzü kayırıyor. Adil olmayan şey algımız. Neye hissetmeye meyilli ise onu hissediyor.
Biz, sinir sistemimiziz. Düşüncelerimiz anlık iletilerin ve çok kullanılan sinir yollarının alışkanlıklarından ibaret. Ancak hislerimizi tanımlaması bu kadar basit değil. Bana kalırsa sinir sistemimizin kullandığı enerjinin kontrol edemedigimiz yoğunlukları hissiyatları oluşturan.
Ve bitmek bilmeyen tatminsizligimizin sebebi bu. Beynimiz elektrik enerjisi ile çalışıyor vücudumuzsa mekanik. Düşüncelerimizin vardığı yere vücudumuz yetişemiyor. Sadece eski farkindaliklarimizin bizlerde yer ettigini farkederiz kendimize baktikca. Olmak istediğimiz yerde olamayız bir türlü çünkü zaten imkansizdir. En azından uyuşuk olmayan beyinler için. Bulunulan yerden memnun olabilmek için isteklerin belirlendiği beynimizin, olduğumuza karar veren tüm vücudumuzu beklemesi gerekir. Aynı düşüncelerle çalkalanan zihinler ancak tatmin duygusuna sahip olabilirler. Vucutları ile zihinleri aynı yerde bulunan insanlar mutlu olurlar. Mutluluk, "orada olmak"tır. Cogu zaman zihnimiz vücudumuzun olduğu yerde değildir. Olmak istediğimiz yerlerin fikrine vücudumuz yetişemez. Bu geri kalma hissi , orada olamama hissi hizlandirdigimiz beyinlerimizin bizlere oluşturduğu nezarethanedir. Kalıcı degilizdir orada ama her hızlandığımızda kendimizi orada buluruz. Yavaşlayan zihnimiz vücudumuzun olduğu yere geri donene kadar.
Moderniteyi yaratan insanoğlu iste kendine bu ikilemi de yaratmıştır: ya bağnazlık, ya zihnin mutsuzluğa teslimi. Seçim bizde.