Garip öykü üzerine

Ellerim biraz üşüyor gibi. Uzun ve karanlık bir tünelin başındayım sanki. Arkamdaki soluk ışık önümdeki tünelin çok ufak bir bölümünü belli belirsiz loşlaştırıyor. Ellerim üşüyor. Ceplerimin astarını daha sıkı doluyorum parmaklarıma. İşe yaramıyor. Boğazım karıncalanıyor. Vücudumun adı belli yeri belli olmayan yerinden kopup yukarılara tırmanmış bir camadan var. Camadan bir düğümdür ve tek taraftan yük taşır. Yük arttıkça düğüm çözülmez olur, sıkışır, ipler birbirine geçer. Çözmenin tek yolu üzerindeki yükü kaldırmaktır. Vücudumun adı belli yeri belli olmayan parçası, karnım. Neresi karnım? Bir muğlak bölge izleniminden başka ne ifade ediyor? Halbuki nice şeylerin kaynağı orası. Kalp ile çok karıştırılır. Biz kalbimiz duygularımızı oluşturuyor zannederiz. Karnımız denilen o boşlukta yankılanışını yok sayarız. Hislerimiz orada ulaşır zihnimizin salonlarına, boşlukta yankılanır. Anlatamadığımız herşeyin kaynağı karnımızdır. O yüzdendir karnımızın neresi olduğunu tam bilemememiz.
Camadan tırmanıyor. Önce diyaframıma baskı yapıyor. Nefes almak güçleşiyor. Sonra boğazımda bir sürüngen misali yavaş yavaş tırmanıyor. Boğazımda hissedebiliyorum. Bir karıncalanma gibi başlayan his şimdi bir gürz resmi çağırıştırıyor beynimde.
Ellerim üşüyor. Tünelin uzunluğunu kestirmeye çalışıyorum. Ne kadar uzun olursa içeride birilerinin olması olası olur? Küçük bir mağaradan ziyade koca bir salon olursa tünelin ucunda belki sesimin yankısı bir kaç kulağa değer.
Ellerim üşüyor. Nefesimin sıcaklığına başvuruyorum bu sefer. Ellerimi ağzıma götürüyorum. Nefesim keskin soğuklukta sıcaklığını ancak avucumun için ısıtabilecek kadar muhafaza ediyor. Parmaklarım hissizleşiyor. Camadan tırmanıyor. Nefesimi kesiyor. Avucumun içi üşüyor. Tünele bakıyorum, acıdan gözlerim yaşarıyor, tünelin keskin hatları yumuşuyor, çarpılıyor. Kalbim derinliğine aldırmadan kendini hissettirecek kadar hızla atmaya başlıyor. Korkuyorum. Korkudan ödüm kopuyor. Ve oda camadanın ucuna takılıp yukarı tırmanmaya başlıyor. Ellerim üşüyor. Nefesim kesiliyor. Ellerim ağzımda. Korkuyorum. Nefes alamıyorum. Düğüm ağzımın içine kadar gelmiş yavaş yavaş tüm benliğimi ele geçiriyor. Nefesim uzaklaşıyor. Korkuyorum. Diyaframım yay gibi gergin. Tünelin başında korkudan ve soğuktan tirtir titriyorum karanlığa bakıyorum, yaşaran gözlerimle hiçbirşey göremiyorum. Ölesiye bitesiye korkuyorum. Zihnim korkudan küçücük kalmış. Ellerim üşüyor. Nefesim... Ellerim ağzımda.. Son bir nefes. Düğüm... Diyaframım son kez kasıyor kendini... Dudaklarım... Ellerim. Düğüm heryerimde, zihni.. Son bir derin nefes.. vermeliyim. Boğuyor beni nefesim. Ellerim üşüyor. Kalbim yerinde çıktı çıkacak üzerimdeki kazaktan yardım alıyorum. Ellerim buz. Zihnim ufak. Düğüm. Son bir nefes. Diyaframım kasılıyor. Ellerim ağzımın iki yanına kapanıyor ve açık ucu tünele bakıyor. Düğüm beni öldürüyor, çıkarmalıyım. Onu ama nefesim... son bir kez gevşiyor diyaframım. Nefesim son kez hızlanıyor ciğerlerimden ağzıma... Tünele doğru avaz avaz, son nefesimi önce belli belirsiz, sonra korkuyla, sonra isyanla, sonra yaşarmış gözlerimi kapatarak, ve küçülmüş zihnimin tüm benliğiyle ve uyuşmuş kulaklarımla hiçbirşey duymadan, uzun uzun veriyorum...

Umacı kuşu değil mi bu? Nasıl da ötüyor tek başına. Umacı kuşu olduğunu nasıl anladım? Hiç görmedim bile hiç işitmedim ötüşünü. Ama biliyorum. Arkamda uçuştuğunu kulaklarımla görüyorum. Sonra gözlerim geliyor aklıma. Sımsıkı kapalılar. Yavaşça gevşetiyorum. Belli belirsiz bir ışık. Gözlerim aralandıkça tünelin azalmış karanlığını görüyorum. Ellerim üşümüş gibi. Cebime sokuyorum. Sesimin yankısını duyamadığım çok sonra aklıma geliyor. Buraya nereden geldim acaba diye düşünürken ayaklarımın rotasına uyuyorum. Tünel kayboluyor. Ellerim kayboluyor. Düğüm kayboluyor. Diyaframım kayboluyor. Kışın beyazına karışıyorum. Korkum kayboluyor...

Sırt üzerine

Sırtımızın değerini bilmiyoruz yeterince. Aynada göremediğimiz için olsa gerek. Sağlamlığının ne derece önemli olduğunu farkedemiyoruz. Ama düşünün bir, taburelerde nasıl da rahatsız otururuz. Sırtımızı dayayamayınca nasıl da tetikteyiz her daim. Sanki gözümüzle göremediğimiz heryerden birşeyler üzerimize atlayacakmış gibi. İçgüdüsel olarak odanın ortasında durmayız hiçbir zaman. Bir duvar arkamızda olmalıdır. Sağlamlığından emin olduğumuz.

Sırtımıza gerekli kıymeti vermiyoruz. Anlamıyoruz da arkamıza bakmaya çalışırken önümüzdekini. Gözlerimiz nereye odaklanacağını anlayamadan başımızı artık o anda sırtımız nerede kaldıysa oraya bakmak için döndürüyoruz. Nicelerini kaçırıyoruz. Arkamızla olan muhasebemiz bitmeden yeni gelenlere yeteri kadar misafirperver davranamıyoruz.
Sırtımıza gereken önemi vermiyoruz. Sıcaklığının ve rahatlığının ne denli önemli olduğunu bir türlü anlayamıyoruz. Öyle alıştırılmışız ki ileri gitmek istemeye, biraz evvel gitmeye çalıştığımız yere vardığımızda daha ileriyi düşündüğümüzden tatmin olamıyoruz bir türlü. Sırtımızın gördüklerini yoksayıyoruz. Halbuki onun tanıklıkları daha uzun sürüyor. Rahatlığı bizi rahatlatıyor, boşluğu elimizi tetiğe iteliyor.
Sırtımıza gereken önemi vermiyoruz yeterince.
Aynada göremediğimiz için herhalde...

Tablo: Morisot

Yazılagelmiş bir yarım öykünün yazılmaya devam etmesini teşvik amacıyla parça parça yayınlanması silsilesi-3

Elim telefonda birşeyler düşünüyor gibi yapıyorum kendi kendime. Halbuki yalnızca arayabileceğim birilerini bulmaya çalışıyorum. Ne konuşacağım yahut ne mazeretle arayacağım önemini kaybetmiş. Yalnızca bir ses duymak istiyorum. Esasında duymak istediğim kendi sesim. Konuşmak anlatmak istiyorum. Dert tasa değil anlatacaklarım. Herhangi bir konuda yalnızca kendime özgü şeylerden bahsederek aslında o kadar da acınası durumda olmadığımı, hayatın zorluklarına karşı kişiliğimle direndiğimi falan hatırlamak istiyorum. Kim daha uygun acaba? Kişisel şovumu yaparak aklını alacağım ve egomu biraz olsun tamir edebileceğim hafif salak bir kız mı? Yoksa akıllıca çözümlemeleri ile beni anlayabilecek ve sonra bana anlatabilecek birileri mi? Düşününce akıllı insanların sırf kendimi tatmin etmek için onları aradığımı anlayacaklarını farkediyorum. Nazımı çekecek samimiyette kimseyi bulamıyorum. Dolayısıyla biraz da cinsel dürtülerle zamanında benden hoşlandıklarını düşündüğüm kızları kafamda sıralıyorum.vücudum hızla birkaçını arzuluyor. Birine mesaj atıyorum. Diğerini arıyorum. Cevap vermiyor. Kafam ısınıyor. Yetersizlik hissi kollarımın karıncalanmasını ve ağırlaşmasına sebep oluyor. Sigara üstüne sigara yakıyor, genzimin kuruluğunda uzun öksürük nöbetlerine teslim oluyorum. Demek ki aradığında mutlu eden bir adam değilim diyorum kendi kendime. Cazip bir adam değilim diyorum. Aslında biraz matrağımdır. Yerli yerinde söylediğim bir çok söz güldürmüştür insanları. Bazen dertler dinlemişim ve bazılarına yardımcı olduğum olmuştur. Ancak bir türlü beceremedim gerçekten paylaşacağım samimiyetler kurmayı. Sebebini biliyorum sanki. Hayat çok az üzdü beni. İstediklerimi nazlanmadan verdi. Bir türlü bilemedim gerçekten anlatmak kaygısının nasıl bir şey olduğunu. Anlatmaya değer bir dert yaşadığımı hiç düşünmedim. Hani içimde tuttuğum ve birilerine kendini değerli hissettirecek sırlarım yahut karanlık gerçekliklerim olmadı. Belki de bundan, kimse ile tam bir samimiyet kuramadım. Kimse tam olarak paylaştığımı düşünmedi hissettiklerimi. Ben yalın davranırken bir şekilde mesafeli oldum insanların gözünde. İşte şimdi bu yüzden içimi dökebileceğim kimse yok. Yalnızlığıma ortak çıkacak bir ses bulamıyorum. Kimse memnun olmuyor aramamdan. Bir kişi bile istemiy... telefon titreşiyor. Mesajımın cevabı beni bir kafeye davet ediyor akşam. Gülümsediğimi hissediyorum. Biraz evvelki düşüncelerimi saçma buluyorum. Yalnız bir adamın sayıklamalarını kendime yakıştıramıyorum. Hem sevilip özlenen bir insan olduğumun da farkındayım. Bir gömlek almaya dolabımın başına seyirtiyorum. Aynaya takılıyor gözüm, omuzlarımın duruşunu beğeniyorum.