Yazılagelmiş bir yarım öykünün yazılmaya devam etmesini teşvik amacıyla parça parça yayınlanması silsilesi-3

Elim telefonda birşeyler düşünüyor gibi yapıyorum kendi kendime. Halbuki yalnızca arayabileceğim birilerini bulmaya çalışıyorum. Ne konuşacağım yahut ne mazeretle arayacağım önemini kaybetmiş. Yalnızca bir ses duymak istiyorum. Esasında duymak istediğim kendi sesim. Konuşmak anlatmak istiyorum. Dert tasa değil anlatacaklarım. Herhangi bir konuda yalnızca kendime özgü şeylerden bahsederek aslında o kadar da acınası durumda olmadığımı, hayatın zorluklarına karşı kişiliğimle direndiğimi falan hatırlamak istiyorum. Kim daha uygun acaba? Kişisel şovumu yaparak aklını alacağım ve egomu biraz olsun tamir edebileceğim hafif salak bir kız mı? Yoksa akıllıca çözümlemeleri ile beni anlayabilecek ve sonra bana anlatabilecek birileri mi? Düşününce akıllı insanların sırf kendimi tatmin etmek için onları aradığımı anlayacaklarını farkediyorum. Nazımı çekecek samimiyette kimseyi bulamıyorum. Dolayısıyla biraz da cinsel dürtülerle zamanında benden hoşlandıklarını düşündüğüm kızları kafamda sıralıyorum.vücudum hızla birkaçını arzuluyor. Birine mesaj atıyorum. Diğerini arıyorum. Cevap vermiyor. Kafam ısınıyor. Yetersizlik hissi kollarımın karıncalanmasını ve ağırlaşmasına sebep oluyor. Sigara üstüne sigara yakıyor, genzimin kuruluğunda uzun öksürük nöbetlerine teslim oluyorum. Demek ki aradığında mutlu eden bir adam değilim diyorum kendi kendime. Cazip bir adam değilim diyorum. Aslında biraz matrağımdır. Yerli yerinde söylediğim bir çok söz güldürmüştür insanları. Bazen dertler dinlemişim ve bazılarına yardımcı olduğum olmuştur. Ancak bir türlü beceremedim gerçekten paylaşacağım samimiyetler kurmayı. Sebebini biliyorum sanki. Hayat çok az üzdü beni. İstediklerimi nazlanmadan verdi. Bir türlü bilemedim gerçekten anlatmak kaygısının nasıl bir şey olduğunu. Anlatmaya değer bir dert yaşadığımı hiç düşünmedim. Hani içimde tuttuğum ve birilerine kendini değerli hissettirecek sırlarım yahut karanlık gerçekliklerim olmadı. Belki de bundan, kimse ile tam bir samimiyet kuramadım. Kimse tam olarak paylaştığımı düşünmedi hissettiklerimi. Ben yalın davranırken bir şekilde mesafeli oldum insanların gözünde. İşte şimdi bu yüzden içimi dökebileceğim kimse yok. Yalnızlığıma ortak çıkacak bir ses bulamıyorum. Kimse memnun olmuyor aramamdan. Bir kişi bile istemiy... telefon titreşiyor. Mesajımın cevabı beni bir kafeye davet ediyor akşam. Gülümsediğimi hissediyorum. Biraz evvelki düşüncelerimi saçma buluyorum. Yalnız bir adamın sayıklamalarını kendime yakıştıramıyorum. Hem sevilip özlenen bir insan olduğumun da farkındayım. Bir gömlek almaya dolabımın başına seyirtiyorum. Aynaya takılıyor gözüm, omuzlarımın duruşunu beğeniyorum.