Salata Üzerine

Önce manava uğradı, marul, taze soğan, limon, domates ve salatalık aldı. Manava gülümsedi, manav tepkisiz kaldı. Yirmi beşi yokuş yukarı olmak üzere yüz yirmi sekiz adımda apartman kapısına vardı. Otuz yedi merdiven, anahtarla iki tam bir yarım tur, eve girdi. Elindeki torbaları ayakkabılarını çıkarıp mutfağa bıraktı. Tuvalete girdi, çişini yaptı, sifonu çekip ellerini iyice sabunladı. Elinin sabunlanışında sekiz vuruşlu ritim saydı. Ellerini kurulayıp Art Blakey plağını seçti, tozları tişörtüyle silip, pikabı çalıştırdı. Önce derin, hisli elle tutulur bir sessizlik, sonra biri zillere dokundu. Sekiz, on altı, yirmi dört ve tüm nefesliler davula uydu, giriş tekrarlarını dinleyip sebzeleri yıkamaya koyuldu. Kalçasını hafifçe sağa sola sallıyor omuzları ritmik, bir iniyor bir kalkıyordu. Marulları yıkayıp suları aksın diye tabağa dizdi. Salatalıkları, taze soğanları yıkadı soydu, domatesi ikiye kesip canı istediğince evire çevire doğradı. Blakey solosuna geçerken bıçak elindeydi, havadaki davullarda ve tahtadaki sebzelerde tempo tuttu, soğanları küçük kesti. Suyu akmış marulları eze büze bıçaktan geçirdi. Koca bir cam kap, yeşilli kırmızılı renklendi. Taze sebzeler içini ferahlattı son nefesleri mutfağı aydınlattı, yağ sirke az limon, iyice karıştırdı. Çok güzel görünüyor, yağlı limonlu sirkeli pırıl pırıl parlıyordu. Yiyemedi, salondaki sehpaya bırakıp yanına uzandı. İkinci parçanın solosu başlamadan uyuyakaldı. Salata o uyurken, kaloriferin kuruttuğu salonda büzüştü, soluklaştı, karardı. Salata öldü adam da uyanmadı.

Sıkılmak Üzerine

Büyük bir salonda toplanmıştık. Takım elbiseli kurumsal bir sürü. Şirket isimleri ve sektör kelimesi yankılanıyor çokça. Büyük salon doldukça mırıl mırıl konuşan, sandalye kapmaya çalışan kalabalık, olanca gücüyle patlayan gökgürültüsüne bir an kafalarını kaldırıyor ve artık başlayan konferansın kürsüdeki konuşmacısına duyurmadan aralarında fısıldaşıyorlar. Yağmur yağıyor. Soluk bahar güneşinin sızdığı pencerelerde tıpırtılar. Kesilen kuş sesleri, koşuşturan ayak sesleri, Büyük salonun duvarları baştan başa kitaplık. Tek bir derginin tüm sayıları dizilmiş. Kimbilir, belki her ay bir sayı ekleniyordur, duvarın bir köşesine. Sarı ışıklar balkonlara dizilmiş ahşap masaları aydınlatıyor. Küçük okuma locaları. Masalarda lambalar, yer yer defter, bazısında su, okuyanlar, yazanlar, dinleyenler, uyuyanlar. Masalar dolu. Kürsüye çıkmış adamın "I do apologize" derken yüzünün aldığı ifade, ya da bir önceki konuşmacının çevrilmesi mümkün olmayan almanca kelimeyi telaffuzundaki tını... Bazılarımızı şimşeklerden ve gökgürültülerinden, daha fazla tedirgin ediyor. Alkışlarla ineni, alkışlarla çıkan takip ediyor ve salon yine fısıltılara boğuluyor. Boğuluyorum. Kalemimi ceketimin iç cebine takıp, defterimi kaptığım gibi özürler dilemeye başlıyorum, "afedersiniz, pardon" Yüzümde donmuş bir gülümseme, yengeç adımlarla sıyrılıyorum insanlardan. Yanından geçtiğim ceketliler bana bakıyorlar, konferanstan çıkmamı pek sevmemiş görünüyorlar. Yüzümdeki gülümseme kayboluyor, anlayışlı bakıyorum şimdi, müdürün odasına çağırılıp azarlandığım günlerdeki gibi. Adımlarımı hızlandırıp merdivenleri çalıyorum, dıbı dıbı dıbı dıbı dıbı dıbı dıbı, alt kattayım. Dışarı çıkıp adını sundurma sandığım bir yerde yağmurdan korunaklı bir banka oturup yağmuru izliyorum. İnsanlar koşuşturuyorlar, geniş bir çimlikle ayrılan binalar bir koro tutturmuş, böyle senkron olmaz olsun, ağaçlar bile uygun sallanıyor, patara patara şarkılar mırıldanıyor. Kafam dillere ayrılıyor sonra, She is marvelous I would say, intellectual property law dictates the rightful owner of an artıstic material, halt! darf ich sie etwas fragen?, bana soru sormayın, ben yalnızca yağmuru izliyorum. Duruyorum bir an. Defteri açıp yazmaya başlıyorum. "Büyük bir salonda toplanmıştık. Takım elbiseli kurumsal bir sürü. Şirket isimleri sektör kelimesi yankılanıyor çokça. Büyük salon doldukça mırıl mırıl konuşan, sandalye kapmaya çalışan kalabalık, kürsüye fırlayan adama bir an kafalarını kaldırıyorlar, bazıları kıkırdıyor, aralarında fısıldaşıyorlar. Bu davetsiz adam ön tarafta oturan protokolü tedirgin ediyor, birkaçı müdahale edilmesini isteyen bakışlarla etrafı kolaçan ediyor. Kürsüdeki mikrofonu alıyor eline ve "Merhaba" diyor. Ortalık yatışır gibi oluyor, kalabalık biraz da merakla sessizleşiyor. "Bugün burada toplanmamızın sebebini hepiniz biliyorsunuz. Ama biriniz bile bana söylemiyorsunuz. Madem öyle, ben de size bir şarkı söyleyecektim, söylemiyorum. Kalabalık, hafifçe gülüyor" Sıkılıyorum defteri kapatıp, kalemi iç cebime takıyorum.

Deniz Üzerine

Su kaynayalı 3 dakika olmuştu. Bardağın ağzı dumanlar saçmaya devam ediyor. Alışılmadık sesler arasında ilk yudumu almaya çalışırken yüzünün aldığı ifade pencereden sızan ışıkta büyüyor, duvarlarda kesif bir pandomim boyuyordu. Tedirginlik içerisinde vakumladı kupayı. Çay dudaklarını yaktıktan sonra dilini de uyuşturarak boğazını dinlendirdi. Sırtına yaslanıp müziğe verdi kendini. Atının sırtında dimdik duran biri gibiydi, ritmik ve durağan, tempo tutuyordu. Ağaçlar ve tundra kuşları, uçmaya meyilli ve çalışkan. Zor bilinen yolları, tesadüfen öğreniyordu. Çay gibi. Çay yarıya inerken koltuk ve Tv yerinde kaldı. Sehpa üzerindeki onca şeye rağmen tepki vermedi. Müzik hoparlörü çekingen bir dansa kaldırdı, çay hafifçe ayak uydurdu. Tüm bunlar olup biterken televizyonun yanında duran koltuğun üstündeki cepleri açık çanta, üzerinde çıkarılmış kıyafetler ile gölgelere saklanmış, balkon ışığında sereserpe gerinmiş vazonun dolgun hatlarına karşı koyamadığı bir iştahla bakıyordu. Çayı elinden bırakıp az ötedeki sedire uzandı. Müzik, güneş ve aynadan, yol ve çocuktan bahsettikten sonra biraz da kaderden dem vuruyordu. Bir yastık daha sıkıştırıp kafasına tempo tutmaya başladı ayak parmaklarıyla. Ritmi tam yakaladığını düşünmekten elinden kaçırdı. Müzik bir iddiayı unutturuyordu. Anahtarlar yalnızca kilitliyor, açık kalan yerlere seğirtiyordu. Müzik bir olmayıştan bahsediyor. Bir rüya, bir mesajdan ve çocukluktan. Adam çok az hareket ediyor ve çayı düşünüyor. Soğuması da değil likit olması. Akışkan, sıvı. Deniz geliyor aklına. Tüm suların ahreti, sonsuzluğu. Dağların derininde koyulaşan bir akıntı ilerliyor. İlerledikçe büyüyor, fevrileşiyor. Yükseliyor, kayaların arasından köklere tutunuyor. Güneşe kapılmış. Söndürebileceklerinin aksine bu sıcağa saygı duyan ve inadına tazyikle yeşillikler boyayan su. Sonsuz dinginliği kovalarken hırçın, değişken. Bazısı köklerde vasıta değiştiriyor. Çoğu toprakta oluk oluk, az olduğunu farkettiği heryere ve herşeye neyi var neyi yoksa çağlıyor. Oyuklar, oluklar toprak ve düşüşler. Toprak, suyun en korktuğu ve en sevdiği. Dinlenmeye de teşne harekete de ve esas durmakla ilgili. Çay olduğu gibi duruyor. Pikap durmuş, sessizlik hep kazanıyor. Toprak gibi. Denizi düşünüyor. Değişken ve güleryüzlü. Soğuk ve davetkar. Unutkan ancak varolmaktan usanmadan. Sakinlerini sakin tutacak kadar dingin, galeyana getirecek kadar coşkulu. Ama ilgili, farkında, umursamamasıysa doğası gereği. Özellik yok. Özel hiçbirşey yok. Herşey aynı yahut hiçbirşey farklı değil. Soğuk ve davetkar.

Ankara üzerine

Su. Gözlerimi biraz kaldırdığımda ilk gördüğüm yeşile çalan rengiyle bu havuz. Bir parktayım. Havuzun üzerinde birkaç fıskiye var, suları havalandırıyor, havuza geri dönen sular, söğüt ağacının öptüğü yerleri dalgalandırıyor. Park sakinleri olarak huzur buluyoruz. Serçeler, güvercinler çekirdek kabukları ve simit susamları arasında taşlıklarında ezebilecek bir şeyler arıyorlar. Ata çiçeği dikmişler bu parka, kırmızı yapraklarıyla, rüzgara hafif hafif eşlik ediyorlar. Ağaçlar genç, olsun olsun 60 yaşındalar. Bir belediye görevlisi toprağa eğilmiş küçük çiçek fidelerini gömüyor sonra da elleriyle bir güzel düzeltiyor.
Bu tatil gününde 'an'ı düşünüyoruz. Ve ne kadar boktan ve ucuz olduğunu unutmaya çalışıyoruz.

Fırtına üzerine

Ne fırtına yaptı ama, bir kediyi ciyak ciyak miyavlattı. Büyük, çok çok büyük bir boru üfleniyor sanki gök gürülderken. Yağmur ağaçlardan, kuşlardan, balkon demirlerinden, oturaklardan, gemilerden, bayraklardan, omuzlardan ve kendinden öyle farklı sesler çıkartıyor ki; dinlemeye doyamıyoruz. Hepimiz ayaktayız. Saygı duruşu gibi değil, bir festival havası. Çok dipten ve uzaktan bir cazdavulu vuruyor. Savruk ancak doğal ve öyle ritmik, öyle akışkan ki; 'bu' diyorsun o büyük borunun öttüğü diyarların ritmi. Tapırtılar her yeri kaplamış. Biz çılgınca fırtınayı dinliyoruz

Sapanca

Oturduğum kafede radyo açıktı. Düzenli bir ses işte mekanları dolu gösteren cinsten. Sonra bir sessizlik oldu. Bir ney sesi doldurdu ortalığı. Hafifçe çok tanıdık bir melodi duyuldu. Ama hatırlayamadım ne olduğunu dinlemeye koyuldum. Zaten o kadar güzel üflüyordu ki kim üflüyorsa, taksimini bitirene kadar Barış Manço nun Dağlar Dağlar' i çaldığını farkedemedim.
Ne kadar güzel bir şarkı. Devamlı bir dikkat gerektirmiyor. Ama her dikkat ettiğinde etkiliyor.
bitti şarkı. radyo sıradaki şarkıya geçti. nasıl desem sanki havada kaldı şarkı akmadı duyulmadı yeterince. Sanki yavan kaldı. Barış Manço nun artık radyolarda özel günlerde çaldığını görmek biraz canımı sıktı. Sonra garson kasadaki adama döndü; " çok iyiydi Barış Manço ama öldü napacaksın" dedi. Canımın sıkıntısı geçti.