Deniz Üzerine

Su kaynayalı 3 dakika olmuştu. Bardağın ağzı dumanlar saçmaya devam ediyor. Alışılmadık sesler arasında ilk yudumu almaya çalışırken yüzünün aldığı ifade pencereden sızan ışıkta büyüyor, duvarlarda kesif bir pandomim boyuyordu. Tedirginlik içerisinde vakumladı kupayı. Çay dudaklarını yaktıktan sonra dilini de uyuşturarak boğazını dinlendirdi. Sırtına yaslanıp müziğe verdi kendini. Atının sırtında dimdik duran biri gibiydi, ritmik ve durağan, tempo tutuyordu. Ağaçlar ve tundra kuşları, uçmaya meyilli ve çalışkan. Zor bilinen yolları, tesadüfen öğreniyordu. Çay gibi. Çay yarıya inerken koltuk ve Tv yerinde kaldı. Sehpa üzerindeki onca şeye rağmen tepki vermedi. Müzik hoparlörü çekingen bir dansa kaldırdı, çay hafifçe ayak uydurdu. Tüm bunlar olup biterken televizyonun yanında duran koltuğun üstündeki cepleri açık çanta, üzerinde çıkarılmış kıyafetler ile gölgelere saklanmış, balkon ışığında sereserpe gerinmiş vazonun dolgun hatlarına karşı koyamadığı bir iştahla bakıyordu. Çayı elinden bırakıp az ötedeki sedire uzandı. Müzik, güneş ve aynadan, yol ve çocuktan bahsettikten sonra biraz da kaderden dem vuruyordu. Bir yastık daha sıkıştırıp kafasına tempo tutmaya başladı ayak parmaklarıyla. Ritmi tam yakaladığını düşünmekten elinden kaçırdı. Müzik bir iddiayı unutturuyordu. Anahtarlar yalnızca kilitliyor, açık kalan yerlere seğirtiyordu. Müzik bir olmayıştan bahsediyor. Bir rüya, bir mesajdan ve çocukluktan. Adam çok az hareket ediyor ve çayı düşünüyor. Soğuması da değil likit olması. Akışkan, sıvı. Deniz geliyor aklına. Tüm suların ahreti, sonsuzluğu. Dağların derininde koyulaşan bir akıntı ilerliyor. İlerledikçe büyüyor, fevrileşiyor. Yükseliyor, kayaların arasından köklere tutunuyor. Güneşe kapılmış. Söndürebileceklerinin aksine bu sıcağa saygı duyan ve inadına tazyikle yeşillikler boyayan su. Sonsuz dinginliği kovalarken hırçın, değişken. Bazısı köklerde vasıta değiştiriyor. Çoğu toprakta oluk oluk, az olduğunu farkettiği heryere ve herşeye neyi var neyi yoksa çağlıyor. Oyuklar, oluklar toprak ve düşüşler. Toprak, suyun en korktuğu ve en sevdiği. Dinlenmeye de teşne harekete de ve esas durmakla ilgili. Çay olduğu gibi duruyor. Pikap durmuş, sessizlik hep kazanıyor. Toprak gibi. Denizi düşünüyor. Değişken ve güleryüzlü. Soğuk ve davetkar. Unutkan ancak varolmaktan usanmadan. Sakinlerini sakin tutacak kadar dingin, galeyana getirecek kadar coşkulu. Ama ilgili, farkında, umursamamasıysa doğası gereği. Özellik yok. Özel hiçbirşey yok. Herşey aynı yahut hiçbirşey farklı değil. Soğuk ve davetkar.