Ne olursa olsun, yine eve dönüyorsun. Bir yerde kahveni yapıp, müziğini açıp,.. ne bileyim her ne yapıyorsan işte. Kafandaki her neyse artık. Ritme bırakıyorsun kendini parça parça.Kafan dağınıkmış, varsın olsun. Evde kafanı toplamayı düşünmüyorsun. Beynin, gün boyu her yerinden bir şeyler fışkıran şekilli kutu. Aklının, her estiği yere boşalmasını istemiyorsun elbet, toparlıyorsun, bir şekil veriyorsun. Ve işte tam ritm bitmiş, alkışlar başlamış.. Koyverip gidiyorsun;
Bugün kaç kişiyle konuştuğunu her konuştuğuna sayısını yani kaçıncı sırada olduğunu söyleyerek oynadığın bir oyunda aynı oyunu oynayan bir başkası ile karşılaştığında hemen kısıtlanmış hissetmenin sebebini bildiğinden olsa gerek tam da senin olan ve senin de ait olduğun bu güvenli yerin ne kadar küçük olduğu gerçeği aklında aynı şimşeği çakıyor ardı ardına
-Aslında kafayı toplamaya gerek yok.
