Kıyma. Kıyma makineleri kırmızı, hantal ve tombuldur. Et parçalarını üst taraftan alır, yandan kıyılmış halde verir. İçine koyduğunuz etler kemiksiz ve çıplak olmalıdır. Aksi takdirde makine bozulur yahut layığıyla kıyamaz.
Güneşli bir gün. Kelebekler falan. Yani bu gün o kadar güzel ki kelebeklerin farkına varıyoruz. Dışarıda hafif bir esinti, güneş ile yıkanmış çimenleri dans ettiriyor hiçbir ahenk kaygısına düşmeden. Dişlerimizi fırçalıyoruz. Belki hızlı bir duş... Sonra don giyiyoruz hatta rengini de seçiyoruz bu sefer. Kısa bir şort, tiril tiril bir tişört. Ayakkabılarımızı en hafiflerinden giyiyoruz. Neredeyse hazırız. Dolabın en büyük kapağını hayal ediyoruz. Zırhımızı hızla üzerimize geçirip dışarı fırlıyoruz.
Çocuklar çok sever kıyma makinesini izlemeyi. İçgüdüsel olsa gerek, bir bütünlüğün sistemli olarak bozulması hoşlarına gidiyor. Makineden fışkıran et yığınları üst üste binerek, cıvık sesler çıkartarak sıkışıyor, biçimsiz bir tepe oluşturuyor. Makinenin istediği şekle girecek derecede kıyılmış etler, yine makinenin ittirdiği gibi şekil alıyor. Kıymaya elini sokmak istiyor çocuk. Oynamak istiyor. Kıyma artık köfte olmaya da, oyun oynanmaya da hazır.
Bugün sanki zırhımız biraz daha ince, biraz daha taşıması kolay. Ama hava öylesine güzel ki, neredeyse güvende hissediyoruz kendimizi. Hem kelebeklerin kanat seslerini, metalik gıcırtıdan duyamıyoruz. Hava tedirgin olamayacak kadar güzelleşiyor zamanla. Güneş öyle uysal ki gözlerimizi kısmayı bile bırakıyoruz. Yani alnımız bile rahat bu güzel günde. Zırhımızı çıkarmak istiyoruz.
Makine çıplak et istiyor. Kemikleri öğütemiyor. Kıyma makinesi çalışmalıdır halbuki, birçok sebepten. Öncelikle çalışabildiğinden kıymalıdır, sonra etleri kıyma iken paketlemek daha kolaydır. Hem kıyma kıymadır. Ne eti olduğu hayvanın neresinden kesildiği önem arz etmez. Kıyma kolay şekil alır. Kıymayı paketlemek kolaydır. Kıyma kullanıma hazırdır. Dolayısıyla makine kıymalıdır. Ancak kemikler bozar makineyi. Kemiksiz etler gerekir makine için. Güzel, kanlı, sağlıklı parçalar. Lezzetli ve olduğunun dışına çıkmamış, içine gereksiz sinir ve kemik parçalarını gizlememiş gürbüz parçalar. Makine çalışmalıdır. Kemikli etlerden kaçınılmalıdır.
Sağı solu kontrol ediyoruz. Sakin görünüyor. Düşünüyoruz. Birinin yaklaştığını görürsek zırhımızı hemen geçirebiliriz üstümüze. Hem arada sırada zırhsız gezebilme lüksünü de kendimize çok göremiyoruz. Hava güzel, kelebekli, serin bir sıcaklıkta bunaltmadan rahatlatıyor. Rehavet alıyor bizi. Zırhımızı çıkartıyoruz.
Kemiksiz et. Makinenin en sevdiği. Hem kıyma, kıymadır. Hangi etten yapılırsa yapılsın, paketlemesi de kolay olur. Kemiksiz et. Mis gibi. Yumuşak. Önce bir ucu değiyor makineye, hafifçe titriyor etin her yanı. Dişlere kapılıp kıyılmadan evvel ki, hoşa giden rahatsızlık.
Zırhtan kurtulan bedenimiz hafifçe gıdıklanıyor. Kelebeklerin sesini duyar gibi oluyoruz. Gevşemiş omuzlarımız gıdıklanıyor. Zırhsız nasıl da keyifli bir hayatımızın olacağını düşünürken son hız uçan bir ok böğrümüzü deliyor.
Kan. Makinenin dişleri, etin içinde gizli kalmış kanla yıkanmaya başlıyor. Makinenin devri yükseliyor. Parçaladıkça aldığı zevk mekanik bir uğultu halinde tombul ve hantal vücudunu titretiyor. Et dişlere kapıldıkça parçalanarak titriyor.
Bir titreme halinde hafifçe doğrularak ellerimizi böğrümüze götürüyoruz. Derken başka bir ok bizi tekrar yere seriyor. Yeşil çimenler kırmızıya bulanıyor. Zırhımıza kan bulaşıyor tekrar giymeye çalışan ellerimizden. Ancak çabamız beyhude. Uçan oklar, alaylar, savaş baltaları, hakaretler, kurşunlar,ihanetler zırhsızlığımızda nefes aldırmıyor. Artık mücadeleden vazgeçiyoruz. Hissiz ve hareketsiz bir halde çimenlerin üstünde sereserpe ölüyoruz.
Et artık titremiyor da. Makinenin devinimine kapılmış, kendi deviniminden bihaber kıyılmakta. Makine korkutucu bir sakinlikle öğüttüğü eti yan tarafından paketlemeye hazır halde kusuyor. Et önemsizleşiyor. Kıyma, kıymadır, paketlemesi de kolaydır. Makine sakinleşiyor. Et artık kıyılmıştır, yoktur, kıymadır. Değer, önem taşımadan köfte yapılmayı bekliyordur.
Ölüyüz. Böylece ölülüğümüzün haricinde her şeyi de çimenlerin üzerinde kan revan içinde bırakıyoruz. Zırhımızı çıkarmamızın pişmanlığı yok örneğin. Kabullenemeyecek kadar ölüyüz ölü olduğumuzu. Artık çimenden yahut güneşten yahut zırhtan veya kurşundan öteliğimizi düşünmüyoruz. Ölü, ölüdür, sevmesi kolaydır. Bu muhteşem günde anlayamayacağımız bir sevgiye teslim oluyoruz.
