Beyhude Çaba Üzerine

Günler geçiyor. Bir toplu delilik halinde ele ele, dirsek dirseğe, diş dişe gömülüyoruz hayata. Sökülemeyecek kadar sıkı sıkıya saplandığımızı görüyoruz da dehşete düşüyoruz. Hâlbuki öyle basit ve önemsiz ki varoluşumuz, kalabalık olmasak hiçbirimizi ikna edemeyecek hayat, hayatta kalmaya. Haksızlıktan dişimizi sıkmayı da öğrendik çok şükür. Yani hem uğradığımız haksızlıklara hem de haksız olmaya düpedüz. -Böyle olagelen şeylerin şöyle olamama çaresizliği- Nedense kişiselleşiyor bu durum. Sonra da kabullenip bilgeleşiyoruz ya bunu, epey komik. Yani bir yapı kuruyoruz da temelin öyle önemsiz olduğunu görmek –nedense- yine bizi yıkıyor nihayet. Herkes biraz tanrıdır. Yaşadığı her şeyi kendisi yaratır. Bu önden belirtilmiş bir pratik de değildir üstelik. O anda “bu an“da üretir-ürer, varoluşa katılır ve değiştirir. Tanrıdır ya herkes, herkes herkesi yaratır biraz. Biletsiz bindiğiniz otobüste, kartını uzatan yabancı, kurtarmıştır sizi yokluktan uzanan eliyle. Yokluk? Tabi ya, yoktu o yabancı sizin için otobüse binmeden evvel. Fakat artık kurtuldunuz. Tüm kutsallığıyla sıkıştınız konserve kutusuna taşınabilir tanrıların. Mütevazı bir tanrı, otobüs yolculuğu bahşetti size, tadını çıkarın. Geveleyip duruyorum kelimeleri. Bir şey yazmanın iyi bir fikir olduğu fakat yazacak derli toplu bir şey olmadığını fark ettiğim o huysuz anlardan biri. Elimde kalem zihnimin akacağı bir delik arıyorum. Zira sıradanlıktan başka bir şey dökülmüyor. Sıradanlıkta huzur buluyor insan. Nihayet iyi başlangıçlar hep çok yorucu ve elbette ümitli. Elbettelerin iğretiliği. Fark ettikçe midesi dönüyor insanın. Her şey bu kadar değişken ve belirsizken, elbette diyecek kadar emin olmak bir şeyden. Eminliğin makbul olduğu, rahatlattığı kümeler var, yeterince gözünüzü kaparsanız. Sonra Süpermen çıkıyor, “yazmalısın” diyor, daha “ne yazayım” diye soramadan uçup gidiyor. Arkamda, boynuma dolanmış pelerin hareketsiz, çöküyorum sandalyeye, uçacak bir yer yazıyorum da yarım kalıyor.

Cunda

Çok uzaklarda birileri de boğazı kurumuş ama keyfi yerinde uyandı bugüne. Güne karışmadan gerindi kimi, kimi uyurken yaptıklarını, kimi uyankıkken yapacaklarını düşündü ve söktü kendini yataktan. Hiçbiri toplamadı yatağını. Büyük ustalar konuşadursun, kendini dışarı atanlar da oldu eminim. Sabah sakinliğini teknelerin.. Uyuşuk dalgalar, usturmaçaları neredeyse ıslattı. Kahve de, mate de, çay da kaynadı. Güzel alışkanlıklar kana karıştı. Sonra kahvaltılar, selamlaşmalar. Güneş saklanmadı bugün saçları kuruttu sabah sabah ıslanan. Nefesler aldık işte nihayet, teker teker bir oldu sanki küçük poğaçalar. Herkes bir kenarından ısırdı. Kuşlar öttü, kırıntılardan tırtıkladı. Kalemler indi kalktı, kağıtlar buruştu, ölümsüzleşti. Defterini açıp okuyanlar ayna sandı da yanıldı. Kendilerinin sanıp aldandılar. Yazılar vücut buldular harf harf, katıldılar yekpare varlığına anonimin, renkler karıştı da ortalığa bir ebru boyadı. Afyon patladı, gün başladı

Sizin Olsun

"Nurgül Yeşilçay oğlunun okul servisinin muavini ile tartışmış. Bana ne abi, Nurgül Yeşilçay'dan, oğlundan, okulundan, servisinden, söföründen, ulan tartışmadan bize ne? Bu kadar mı dertsiz bu dünya? Shire mı burası, hobbitköy mü de, çiftçinin karısının şirretliğini konuşuyoruz. " demezler mi abi diye sormamış belli ki programı hazırlayanlar. Gideri var demişler gitmiş. Baştan savmalık ve ard niyet akıyor parlayan ekranlardan. Çok renkli, yüksek tempolu bir ninni gibi uyutuyor hem de nasıl, gözlerinizi kırpmadan. Halbuki muzlarla gezsek çantamızda, kutulara para atıp, kutulardan içmesek. Rengarenk, arkada bir ritme göre her şey sen de duyacak gibisin. Öyle alasından. Ne çirkin bıyıklar, ne uluyan kurtlar, dağda çakallar, silahlar, nefret, dalavere, komedi gibi gerçek, gerçek ama trajik.. Bıraktım sizin olsun

Çay içelim tamam

Tamam tamam

Harareti alsın çay

Kahve ağır ve kokulu

Hava nemli ve ağır

Sevmeyelim mi?

Varsın olsun mu bu

Daldığında gözlerimizin buğusu

Yani hiç konuşmayalım

O zaman

Dokunalım yalnızca

Dokunalım, sonsuz kere

Sonsuz yere dokunalım.

Uzanıverelim işte tam

Buraya

Sen nefes al sade

Ben dolanırım yerlerde

Kimsenin sevmediği

Ve yüksünmediği

Ve yüksünmediği

Ağaçlar altında,

Gölgede dolanmaktan

Atınla gel ister,

İster biletle

Çay da içeriz tamam

Gel sen

Kırmızı bir şey düşün

Öyle haşin değil ama

Domates mesela

En kokulusu

En alasından

Çıkar canını bıçağınla

Çıkar bıçağını kınından

Nasıl koksun

Nasıl alsın ellerimi

Ellerimi dizlerinden

Nasıl sevelim uzun bir

Şiir gibi işte

Domates gibi sonsuz

Bitmesin tamam

Bir çay daha demleyeyim

Bir Bardak Su Üzerine

Birbardaksuya bakıyorum. Kıpırtısız duruyor, sıcak güneşin altında, arada serinleten bir meltem oluyor, ben serinliyorum, birbardaksu hafifçe dalgalanıyor. Dolaylanıyor kelimelerim. Aynı suyun içinden geçen ışınlar gibi. Fizik derslerini hatırlıyor musunuz? Bardağın içinde bir başka görünüyor dünya. Kavisleniyor çizgiler, parmaklarımı kavislere uyduruyorum, birbardaksuyu elimde tutuyorum.Serin cam, yankılanan seslere karışıyor mahallede. Bekçisi gibiyim balkonun, neler oluyor neler bitiyor merak ediyorum. Dudaklarıma değdiriyorum bardağı, su yavaşça dökülüyor, dişlerimin arasından damağıma yayılıyor. Acelesiz yutuyorum, küçük dilim ferahlıyor, içeriye doğru yol alıyor su, yerini buluyor, heryerimi de bulacak yakında. Minnetarım. Avusturalya'lı biriyle konuşurken ister istemez gülümsüyorsunuz. Çok uzak bir yerin de hayatınıza katılıp, dünyanızı genişletmesi değil yalnızca güzel olan. Yaşıyorsunuz bunu, içindesiniz ve yine de anlattığı şeye gülüyorsunuz. Yaratıyorsunuz hayatınızı. Geriye bakmıyorsunuz. Ya da geride durmuyorsunuz yani. Yani yaşıyorsunuz. Elleriniz kahve yapıyor, el sıkıyor. Gözlerinizi dinlendiriyor, kara camların ardından bakmalarını seviyorsunuz. Sesler size doğru bazen siz seslere doğrusunuz. Ve yaşıyor kulaklarınız, titriyor tüyleri rüzgarda, mart varoluyor siz bakmazken. Size birşey söylüyor müzik, bazen ona bile gerek duymuyor. Yeni duş almış biri havlusunu çözüyor saçlarının, temiz vücut ve çiçekli şampuan kokusundan gözlerinizi alamıyorsunuz. Islak saçın hep güzel olmasını yadırgamıyorsunuz. Geri durmuyorsunuz işte, eli elinize dokunuyor, ekrana bakarken. Siz gözlerinizi unutmuşsunuz zaten, nasıl da heyecanlı iki tenin dokunuşu. Kolu omzunuzda belki boynunuzda biraz da. Ya da rakı içiyorsunuz örneğin, hem de mehtaba karşı, dost biri konuşuyor, belki dizinizde duran eli kah yumruk oluyor kah tutuyor sizi. Siz gözlerinizin, kulaklarınızın, burnunuzun, hiç yaşamadığı birşeyle haşır neşirsiniz mesela. Öyle bir yaşamak ki bir anlık, doğru hissediyor insan ya da nasıl desem, çaresiz değil gibi. Parodisini yapmıyorsunuz halbuki. Hani size kızan birine "yahu ben böyle biriyim" demek gibi. Eşikteki tatlı duruş. Vücudun sola kaykılmış, kolun kapıya dayanmış, bir elin belinde, bacakların çapraz. Öyle rahatsın ki, sıkı sıkı basmıyorsun bile yere. Gülümsüyorsun, güzel bir yere gireceksin az sonra ama yine de buradasın işte. Uzanıyorsun, birbardaksuyu kafana dikiyorsun.