1950lerden kalma bir İtalyan filmi "La Strada". Türkçe karşılığı yol. Kafası karışık bir kızın bencil bir avare sirk oyuncusu ile yolculuğunu anlatan bir dram filmi. Daha ilk sahnesinden itibaren insanı içine alıyor. Giuliette Masina'nın üst düzey oyunculuğuyla apayrı hayatların tutarlı bir yansımasını sunuyor.
Filmin sonunda bir sahne var. Denize yürüyor Quinn. Eskilerden kalma bir ezginin hatırlattığı yüklerin ağırlığıyla yıkık adımlarla suya giriyor. Çok dramatik, çok etkileyici; tam bir klasik.
Anthony Quinn'in ne denli usta bir oyuncu olduğunu tekrar hatırladım.
Selam olsun..
Şubat 19, 2011
Şubat 02, 2011
Ayrılış üzerine
Odamın bir duvarı resimlerle bezeli. Çok estetik durduklarını söyleyemem ancak orada durmalarını seviyorum. Şimdi baktıkça biraz daha hüzünleniyorum. Garip, anlatılması güç bir his bu. Sanki -bugün tesadüfen lafladığımız kuzenimin tasvir ettiği gibi- düzenimi bozuyor, kaşınıyormuş gibi hissediyorum. Ancak belirsizliğin verdiği de tatlı bir heyecan taşıyorum bir yandan. Duvarımdaki resimlere baktıkça her bir gülen yüzü nasılda özlediğimi düşünüyorum şimdiden. Doğal, lafını etmeye değmez belki. Ancak ben kayda değer buluyorum esasen. Gidişler çok olmuyor hayatımda. Bu hissiyatı hatırlamak istiyorum.
Şimdi ufak birer pencere gibi geliyor her fotoğraf. Duvarımı farklı zaman ve mekanlara açıyor. Biliyorum her gülüş hatırladığım kadar sıcak değildi. Biliyorum belki de kızgındık kolkola objektife sırıtırken. Ama duvarımdan açılan pencereler filtreliyor kötü hatıraları; 32 çarpı kişi sayısı kadar diş ve sıcak esintiler taşıyan bir "ceyran" bırakıyor.
Duvarımdan poz veren tüm simalar; kendinize iyi bakın. Döndüğümde duvarım burada olacak büyük bir terslik çıkmazsa. Siz de burada olun. Ben yeni pencereler açmaya gidiyorum.
Eskilere manzara olsun diye...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)