Ankara üzerine

Su. Gözlerimi biraz kaldırdığımda ilk gördüğüm yeşile çalan rengiyle bu havuz. Bir parktayım. Havuzun üzerinde birkaç fıskiye var, suları havalandırıyor, havuza geri dönen sular, söğüt ağacının öptüğü yerleri dalgalandırıyor. Park sakinleri olarak huzur buluyoruz. Serçeler, güvercinler çekirdek kabukları ve simit susamları arasında taşlıklarında ezebilecek bir şeyler arıyorlar. Ata çiçeği dikmişler bu parka, kırmızı yapraklarıyla, rüzgara hafif hafif eşlik ediyorlar. Ağaçlar genç, olsun olsun 60 yaşındalar. Bir belediye görevlisi toprağa eğilmiş küçük çiçek fidelerini gömüyor sonra da elleriyle bir güzel düzeltiyor.
Bu tatil gününde 'an'ı düşünüyoruz. Ve ne kadar boktan ve ucuz olduğunu unutmaya çalışıyoruz.

Fırtına üzerine

Ne fırtına yaptı ama, bir kediyi ciyak ciyak miyavlattı. Büyük, çok çok büyük bir boru üfleniyor sanki gök gürülderken. Yağmur ağaçlardan, kuşlardan, balkon demirlerinden, oturaklardan, gemilerden, bayraklardan, omuzlardan ve kendinden öyle farklı sesler çıkartıyor ki; dinlemeye doyamıyoruz. Hepimiz ayaktayız. Saygı duruşu gibi değil, bir festival havası. Çok dipten ve uzaktan bir cazdavulu vuruyor. Savruk ancak doğal ve öyle ritmik, öyle akışkan ki; 'bu' diyorsun o büyük borunun öttüğü diyarların ritmi. Tapırtılar her yeri kaplamış. Biz çılgınca fırtınayı dinliyoruz