Salata Üzerine

Önce manava uğradı, marul, taze soğan, limon, domates ve salatalık aldı. Manava gülümsedi, manav tepkisiz kaldı. Yirmi beşi yokuş yukarı olmak üzere yüz yirmi sekiz adımda apartman kapısına vardı. Otuz yedi merdiven, anahtarla iki tam bir yarım tur, eve girdi. Elindeki torbaları ayakkabılarını çıkarıp mutfağa bıraktı. Tuvalete girdi, çişini yaptı, sifonu çekip ellerini iyice sabunladı. Elinin sabunlanışında sekiz vuruşlu ritim saydı. Ellerini kurulayıp Art Blakey plağını seçti, tozları tişörtüyle silip, pikabı çalıştırdı. Önce derin, hisli elle tutulur bir sessizlik, sonra biri zillere dokundu. Sekiz, on altı, yirmi dört ve tüm nefesliler davula uydu, giriş tekrarlarını dinleyip sebzeleri yıkamaya koyuldu. Kalçasını hafifçe sağa sola sallıyor omuzları ritmik, bir iniyor bir kalkıyordu. Marulları yıkayıp suları aksın diye tabağa dizdi. Salatalıkları, taze soğanları yıkadı soydu, domatesi ikiye kesip canı istediğince evire çevire doğradı. Blakey solosuna geçerken bıçak elindeydi, havadaki davullarda ve tahtadaki sebzelerde tempo tuttu, soğanları küçük kesti. Suyu akmış marulları eze büze bıçaktan geçirdi. Koca bir cam kap, yeşilli kırmızılı renklendi. Taze sebzeler içini ferahlattı son nefesleri mutfağı aydınlattı, yağ sirke az limon, iyice karıştırdı. Çok güzel görünüyor, yağlı limonlu sirkeli pırıl pırıl parlıyordu. Yiyemedi, salondaki sehpaya bırakıp yanına uzandı. İkinci parçanın solosu başlamadan uyuyakaldı. Salata o uyurken, kaloriferin kuruttuğu salonda büzüştü, soluklaştı, karardı. Salata öldü adam da uyanmadı.

Sıkılmak Üzerine

Büyük bir salonda toplanmıştık. Takım elbiseli kurumsal bir sürü. Şirket isimleri ve sektör kelimesi yankılanıyor çokça. Büyük salon doldukça mırıl mırıl konuşan, sandalye kapmaya çalışan kalabalık, olanca gücüyle patlayan gökgürültüsüne bir an kafalarını kaldırıyor ve artık başlayan konferansın kürsüdeki konuşmacısına duyurmadan aralarında fısıldaşıyorlar. Yağmur yağıyor. Soluk bahar güneşinin sızdığı pencerelerde tıpırtılar. Kesilen kuş sesleri, koşuşturan ayak sesleri, Büyük salonun duvarları baştan başa kitaplık. Tek bir derginin tüm sayıları dizilmiş. Kimbilir, belki her ay bir sayı ekleniyordur, duvarın bir köşesine. Sarı ışıklar balkonlara dizilmiş ahşap masaları aydınlatıyor. Küçük okuma locaları. Masalarda lambalar, yer yer defter, bazısında su, okuyanlar, yazanlar, dinleyenler, uyuyanlar. Masalar dolu. Kürsüye çıkmış adamın "I do apologize" derken yüzünün aldığı ifade, ya da bir önceki konuşmacının çevrilmesi mümkün olmayan almanca kelimeyi telaffuzundaki tını... Bazılarımızı şimşeklerden ve gökgürültülerinden, daha fazla tedirgin ediyor. Alkışlarla ineni, alkışlarla çıkan takip ediyor ve salon yine fısıltılara boğuluyor. Boğuluyorum. Kalemimi ceketimin iç cebine takıp, defterimi kaptığım gibi özürler dilemeye başlıyorum, "afedersiniz, pardon" Yüzümde donmuş bir gülümseme, yengeç adımlarla sıyrılıyorum insanlardan. Yanından geçtiğim ceketliler bana bakıyorlar, konferanstan çıkmamı pek sevmemiş görünüyorlar. Yüzümdeki gülümseme kayboluyor, anlayışlı bakıyorum şimdi, müdürün odasına çağırılıp azarlandığım günlerdeki gibi. Adımlarımı hızlandırıp merdivenleri çalıyorum, dıbı dıbı dıbı dıbı dıbı dıbı dıbı, alt kattayım. Dışarı çıkıp adını sundurma sandığım bir yerde yağmurdan korunaklı bir banka oturup yağmuru izliyorum. İnsanlar koşuşturuyorlar, geniş bir çimlikle ayrılan binalar bir koro tutturmuş, böyle senkron olmaz olsun, ağaçlar bile uygun sallanıyor, patara patara şarkılar mırıldanıyor. Kafam dillere ayrılıyor sonra, She is marvelous I would say, intellectual property law dictates the rightful owner of an artıstic material, halt! darf ich sie etwas fragen?, bana soru sormayın, ben yalnızca yağmuru izliyorum. Duruyorum bir an. Defteri açıp yazmaya başlıyorum. "Büyük bir salonda toplanmıştık. Takım elbiseli kurumsal bir sürü. Şirket isimleri sektör kelimesi yankılanıyor çokça. Büyük salon doldukça mırıl mırıl konuşan, sandalye kapmaya çalışan kalabalık, kürsüye fırlayan adama bir an kafalarını kaldırıyorlar, bazıları kıkırdıyor, aralarında fısıldaşıyorlar. Bu davetsiz adam ön tarafta oturan protokolü tedirgin ediyor, birkaçı müdahale edilmesini isteyen bakışlarla etrafı kolaçan ediyor. Kürsüdeki mikrofonu alıyor eline ve "Merhaba" diyor. Ortalık yatışır gibi oluyor, kalabalık biraz da merakla sessizleşiyor. "Bugün burada toplanmamızın sebebini hepiniz biliyorsunuz. Ama biriniz bile bana söylemiyorsunuz. Madem öyle, ben de size bir şarkı söyleyecektim, söylemiyorum. Kalabalık, hafifçe gülüyor" Sıkılıyorum defteri kapatıp, kalemi iç cebime takıyorum.