Ayrılış üzerine

Explosions in the Sky diye bir grup var. Bu grubun geçtiğimiz yıllarda çıkardığı " all of a sudden I miss everyone" diye bir albümleri var. Türkçe karşılık aşağı yukarı " aniden herkesi özledim". Şimdi bu cümle çok yakın geliyor bana. Tüm sevdiklerim. Karşılıklı güldüklerim. Sezdirmeden üzüldüklerim. Hepsi sıralanıyorlar. Ailem. Sanki ihanet ediyorum onlara. Ama öyle olmadığını da biliyorum. Kısa süreli gidişim ve hayırlı bir gidiş. Yine de..
Odamın bir duvarı resimlerle bezeli. Çok estetik durduklarını söyleyemem ancak orada durmalarını seviyorum. Şimdi baktıkça biraz daha hüzünleniyorum. Garip, anlatılması güç bir his bu. Sanki -bugün tesadüfen lafladığımız kuzenimin tasvir ettiği gibi- düzenimi bozuyor, kaşınıyormuş gibi hissediyorum. Ancak belirsizliğin verdiği de tatlı bir heyecan taşıyorum bir yandan. Duvarımdaki resimlere baktıkça her bir gülen yüzü nasılda özlediğimi düşünüyorum şimdiden. Doğal, lafını etmeye değmez belki. Ancak ben kayda değer buluyorum esasen. Gidişler çok olmuyor hayatımda. Bu hissiyatı hatırlamak istiyorum.
Şimdi ufak birer pencere gibi geliyor her fotoğraf. Duvarımı farklı zaman ve mekanlara açıyor. Biliyorum her gülüş hatırladığım kadar sıcak değildi. Biliyorum belki de kızgındık kolkola objektife sırıtırken. Ama duvarımdan açılan pencereler filtreliyor kötü hatıraları; 32 çarpı kişi sayısı kadar diş ve sıcak esintiler taşıyan bir "ceyran" bırakıyor.
Duvarımdan poz veren tüm simalar; kendinize iyi bakın. Döndüğümde duvarım burada olacak büyük bir terslik çıkmazsa. Siz de burada olun. Ben yeni pencereler açmaya gidiyorum.
Eskilere manzara olsun diye...