Ellerim biraz üşüyor gibi. Uzun ve karanlık bir tünelin başındayım sanki. Arkamdaki soluk ışık önümdeki tünelin çok ufak bir bölümünü belli belirsiz loşlaştırıyor. Ellerim üşüyor. Ceplerimin astarını daha sıkı doluyorum parmaklarıma. İşe yaramıyor. Boğazım karıncalanıyor. Vücudumun adı belli yeri belli olmayan yerinden kopup yukarılara tırmanmış bir camadan var. Camadan bir düğümdür ve tek taraftan yük taşır. Yük arttıkça düğüm çözülmez olur, sıkışır, ipler birbirine geçer. Çözmenin tek yolu üzerindeki yükü kaldırmaktır. Vücudumun adı belli yeri belli olmayan parçası, karnım. Neresi karnım? Bir muğlak bölge izleniminden başka ne ifade ediyor? Halbuki nice şeylerin kaynağı orası. Kalp ile çok karıştırılır. Biz kalbimiz duygularımızı oluşturuyor zannederiz. Karnımız denilen o boşlukta yankılanışını yok sayarız. Hislerimiz orada ulaşır zihnimizin salonlarına, boşlukta yankılanır. Anlatamadığımız herşeyin kaynağı karnımızdır. O yüzdendir karnımızın neresi olduğunu tam bilemememiz.
Camadan tırmanıyor. Önce diyaframıma baskı yapıyor. Nefes almak güçleşiyor. Sonra boğazımda bir sürüngen misali yavaş yavaş tırmanıyor. Boğazımda hissedebiliyorum. Bir karıncalanma gibi başlayan his şimdi bir gürz resmi çağırıştırıyor beynimde.
Ellerim üşüyor. Tünelin uzunluğunu kestirmeye çalışıyorum. Ne kadar uzun olursa içeride birilerinin olması olası olur? Küçük bir mağaradan ziyade koca bir salon olursa tünelin ucunda belki sesimin yankısı bir kaç kulağa değer.
Ellerim üşüyor. Nefesimin sıcaklığına başvuruyorum bu sefer. Ellerimi ağzıma götürüyorum. Nefesim keskin soğuklukta sıcaklığını ancak avucumun için ısıtabilecek kadar muhafaza ediyor. Parmaklarım hissizleşiyor. Camadan tırmanıyor. Nefesimi kesiyor. Avucumun içi üşüyor. Tünele bakıyorum, acıdan gözlerim yaşarıyor, tünelin keskin hatları yumuşuyor, çarpılıyor. Kalbim derinliğine aldırmadan kendini hissettirecek kadar hızla atmaya başlıyor. Korkuyorum. Korkudan ödüm kopuyor. Ve oda camadanın ucuna takılıp yukarı tırmanmaya başlıyor. Ellerim üşüyor. Nefesim kesiliyor. Ellerim ağzımda. Korkuyorum. Nefes alamıyorum. Düğüm ağzımın içine kadar gelmiş yavaş yavaş tüm benliğimi ele geçiriyor. Nefesim uzaklaşıyor. Korkuyorum. Diyaframım yay gibi gergin. Tünelin başında korkudan ve soğuktan tirtir titriyorum karanlığa bakıyorum, yaşaran gözlerimle hiçbirşey göremiyorum. Ölesiye bitesiye korkuyorum. Zihnim korkudan küçücük kalmış. Ellerim üşüyor. Nefesim... Ellerim ağzımda.. Son bir nefes. Düğüm... Diyaframım son kez kasıyor kendini... Dudaklarım... Ellerim. Düğüm heryerimde, zihni.. Son bir derin nefes.. vermeliyim. Boğuyor beni nefesim. Ellerim üşüyor. Kalbim yerinde çıktı çıkacak üzerimdeki kazaktan yardım alıyorum. Ellerim buz. Zihnim ufak. Düğüm. Son bir nefes. Diyaframım kasılıyor. Ellerim ağzımın iki yanına kapanıyor ve açık ucu tünele bakıyor. Düğüm beni öldürüyor, çıkarmalıyım. Onu ama nefesim... son bir kez gevşiyor diyaframım. Nefesim son kez hızlanıyor ciğerlerimden ağzıma... Tünele doğru avaz avaz, son nefesimi önce belli belirsiz, sonra korkuyla, sonra isyanla, sonra yaşarmış gözlerimi kapatarak, ve küçülmüş zihnimin tüm benliğiyle ve uyuşmuş kulaklarımla hiçbirşey duymadan, uzun uzun veriyorum...
Umacı kuşu değil mi bu? Nasıl da ötüyor tek başına. Umacı kuşu olduğunu nasıl anladım? Hiç görmedim bile hiç işitmedim ötüşünü. Ama biliyorum. Arkamda uçuştuğunu kulaklarımla görüyorum. Sonra gözlerim geliyor aklıma. Sımsıkı kapalılar. Yavaşça gevşetiyorum. Belli belirsiz bir ışık. Gözlerim aralandıkça tünelin azalmış karanlığını görüyorum. Ellerim üşümüş gibi. Cebime sokuyorum. Sesimin yankısını duyamadığım çok sonra aklıma geliyor. Buraya nereden geldim acaba diye düşünürken ayaklarımın rotasına uyuyorum. Tünel kayboluyor. Ellerim kayboluyor. Düğüm kayboluyor. Diyaframım kayboluyor. Kışın beyazına karışıyorum. Korkum kayboluyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder