Büyümek aslında önceden üzülmüş olduğun şeylere tekrar üzülmeme uyuşukluğu. Ne dertler değişiyor zamanla ne de tatminsizlik. Basitce dert skalasinin büyük bölümünü taramış oluyor. İnsan üzüldükçe durgunlaşmıyor. Aynı şekilde üzülmek yerine yalnızca duruyor. Güneş doğuyor ve batıyor. Adil; ne geceyi ne gündüzü kayırıyor. Adil olmayan şey algımız. Neye hissetmeye meyilli ise onu hissediyor.
Biz, sinir sistemimiziz. Düşüncelerimiz anlık iletilerin ve çok kullanılan sinir yollarının alışkanlıklarından ibaret. Ancak hislerimizi tanımlaması bu kadar basit değil. Bana kalırsa sinir sistemimizin kullandığı enerjinin kontrol edemedigimiz yoğunlukları hissiyatları oluşturan.
Ve bitmek bilmeyen tatminsizligimizin sebebi bu. Beynimiz elektrik enerjisi ile çalışıyor vücudumuzsa mekanik. Düşüncelerimizin vardığı yere vücudumuz yetişemiyor. Sadece eski farkindaliklarimizin bizlerde yer ettigini farkederiz kendimize baktikca. Olmak istediğimiz yerde olamayız bir türlü çünkü zaten imkansizdir. En azından uyuşuk olmayan beyinler için. Bulunulan yerden memnun olabilmek için isteklerin belirlendiği beynimizin, olduğumuza karar veren tüm vücudumuzu beklemesi gerekir. Aynı düşüncelerle çalkalanan zihinler ancak tatmin duygusuna sahip olabilirler. Vucutları ile zihinleri aynı yerde bulunan insanlar mutlu olurlar. Mutluluk, "orada olmak"tır. Cogu zaman zihnimiz vücudumuzun olduğu yerde değildir. Olmak istediğimiz yerlerin fikrine vücudumuz yetişemez. Bu geri kalma hissi , orada olamama hissi hizlandirdigimiz beyinlerimizin bizlere oluşturduğu nezarethanedir. Kalıcı degilizdir orada ama her hızlandığımızda kendimizi orada buluruz. Yavaşlayan zihnimiz vücudumuzun olduğu yere geri donene kadar.
Moderniteyi yaratan insanoğlu iste kendine bu ikilemi de yaratmıştır: ya bağnazlık, ya zihnin mutsuzluğa teslimi. Seçim bizde.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder