Benim ufaklık düşlerim arkalarda kaldı biraz. Hem eskisi kadar naif ve heyecanlı da değilim biliyorum. Bir garip halden diğerine değişiyor, o çok değerli addettiğim ruhum. En ufak bir fark yaratmıyor içimdeki fırtına dışımdaki dünyaya. Eskiden içinde minyatür kentler barındıran cam küreler vardı. Masanın üzerinde yahut bir rafta dururlardı. İçinde kar’a ithaf beyaz tanecikler , şehrin üzerine bir dinginlik vererek dururlardı. Ve biz o durgunluğu her farkettiğimizde rahatsız olduk. Dinginliğin taneciklerini tipiye çevirinceye kadar elimizde sallardık küreyi. Yerine koyar, rafın üzerinde duran küredeki fırtınayı izlerdik. Çok kısa sürerdi zaten fırtına, -zaman da minyatürdü küredeki herşey gibi- bizim ilgimiz ise daha evvel kaybolurdu. Ben örneğin son kar tanesinin sabitleştiği ana hiç tanıklık etmedim. –siz gördünüz mü?- belki gördünüz . Ama kesin olan şuydu ki; Rafı hiç etkilemedi cam kürenin içindeki hal. Belki dekorasyonunu biraz değiştirdi olduğu haliyle ama fırtına hiç birşeyi değiştirmedi.
Uzun, çok uzun bir rafta cam küreler gibiyiz. Sanırım. -Emin olmamam gerektiğinden emin olacak kadar haksız çıkıp mağlup olduğumdan sanabiliyorum ancak- Bir ilüzyon var dilden dile anlatılır küreler arasında. Derlerki; yeteri kadar çabalarsan yanındaki kürenin fırtınasını dindirirmişsin. Halbuki “zamanla ‘herşey’ geçer” demek kimsenin aklına gelmediği gibi, etkisizliğimiz; yalnızca komşu kürelere olan etkisizliğimiz değil, kendi içimizdeki çaresizliğimiz de görünmez oluyor. Fırtınalar zamanla diniyor, siz sırça sınırlarınızdan bir adım dışarıda süs malzemesi oluyor, bir adım içeride ise o hayat denen yapışkan sıvının akışına en ufak etki edemiyorsunuz.
Bunun farkında olmak hüzünlü mü? Aksine yeni bile değil aslında. Ama bazı şeyleri
bir toz bulutu, bir kararsızlık balonu gibi bırakmak daha hayırlı sanırım.
Hem doğru olup olmadığı konusunda da şüphelerim var. Esasında şüphem falan yok. Düpedüz içimden gelen ve köküne kadar inandığım bir argüman. Öteyandan laflarımı yutmaktan boğazımın tahriş olduğunu hissediyorum. Dolayısıyla çiğniyorum biraz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder