Şöminenin önünde bir kedi uyuşsun. Öyle uyuşsun ki, ateşi hızlandıracak kadar bile hareket etmesin. Kırmızı koltukların ardında ufak bir sepet, içinde kedi, hiç hareket etmeden bir tablo oluştursun. Anlatmak isteyelim bu tabloyu. Anlamak isteyelim. Ama bozmadan. Ağzımız hareket ederse ateşin titreşeceğini bile bile yine de anlatmak isteyelim. Anlatmakta iken göreceğimiz şeyi değil, anlatmak istediğimizi anlatmak isteyelim. Elimizden birşey gelmesin mesela. Gözlerimizi bile kırpmaya çekinirken, orayı anlatarak bize ait etmek isteyelim.
Anouar Brahem bunu yapıyor işte. Dinginliği anlatıyor, onu yaşatıyor bize ezgilerinde. "Risk nedir?" sorusuna boş kağıt veren çocuk gibi, onu tanımlamıyor; ondan bir kesit sunuyor. Udun tellerinden çıkan sesler sanki piyanodaki boşlukları buluyor. İkisi aynı anda çalarken bile hiç iki kat olmuyor ses. Hiç üst üste binmiyor. Yanyana hiç bitmesini istemeyeceğimiz bir uyum içerisinde uzağa uzuyor. Bizi de yanında götürüyor.
Fotoğraf: Tuğçe Kılınçlı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder