Zaman devam ediyor.
Ne tam içindeyiz, ustanın dediği gibi, ne de büsbütün dışında. Bir kahraman gibi üstlenemeyiz, bir DC comic karakteri gibi her sayfasına hayatımızı aktaramayız elbette, ama hepten de yoksaymak mümkün değil anlaşılan.
Yaşamaya devam ettikçe, ve bir adım evvelki yerimi bir adım sonrakine bıraktıkça, belleğimin zayıflığına da tanık oluyorum. Zamanın diferansiyel büyüklüklerinin üzerimde yarattığı izlenimler hayatım sonsuza giderken ihmal ediliyor. Bir sonraki gözümde büyürken hemen önceki sanki unutulup gidiyor.
Bense daha hatırlayacak zamanlara gelmediğimi söylüyorum kendime, halen hatırlanacak zamanlardayım. Peki ya hatırlanacak şeylerden geriye ne bırakıyorum; sağda solda karton parçalarına yazılmış birkaç kelime, bir kaç meraklı kulağa fısıldanmış biçimli sözler, belki de biraz acemice verilmiş birkaç poz.
Ya bugün ne hissediyorum?
Peki ya bugün hangi filmin hangi serginin hangi şarkının hangi kitabın beni nasıl etkilediğini nasıl bileceğim.
Zaman zaman tanık olduğum şeyleri KAYDA DEĞER görüyorum. peki nereye kaydediyorum?
Sanırım, artık buraya kaydedeceğim. İçimdeki hissiyatı gün be gün yazacak değilim elbette. Kayda değer değerlerimi ise kaybetmek niyetinde değilim.
Sıkılana kadar, unutana kadar yahut kayda değer şeylerim bitene kadar, başlasın bakalım bu blog..
Fotoğraf: Gözde Mutluer
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder