Pantolonumun ağı yırtılmış. Artık bir yere mi takıldı, aşındı mı, güve mi yedi bilmiyorum. Ancak tam apış arası dediğimiz yerde 1 cm çapında bir delik var. Bir türlü yenisini almaya fırsat bulamadım. 2 gündür staja bu pantolnla geliyorum. Hem atölyede kirlense de artık kullanılmayacağı için başka pantolonu dayağ kir yapmak istemiyorum. Zaten genelde ayaktayım, ancak çay saatlerinde görülebilecek şekilde oturuyoruz. Artık nasıl şartlandıysam, ayaktayken hiç aklıma gelmeyen delik, oturduğum anda kafamda kırmızı ışıklar yakıyor. Bacak bacak ütüne atıyorum yahut dizlerimi fazla ayırmıyorum. İşte bu anlarda enteresan birşey farkettim. Gözlerim karşımda oturanların apış aralarında kayıyor. Neden bilmiyorum. Etrafımdakilerde de aynı delik var mı diye merak ediyorum. Ben bakıp merak ediyorsam onlar da merak edip bir boşluğumu yakalayıp görebilirler ayıbımı. Düşünmeye devam ediyorum. 3 gün evvel bir adamın apış arasına bakmanın aklıma gelmediğini hatırlıyorum. İnsanları gözlüyorum, pantolonu sağlam insanları. Hiçbirinin aklına gelmiyor, diğerinin pantolonuna bakmak.
Belki de kendi eksiklerimizi kabullenmek için insanların eksiklerini kollamamız. Yeter çoğunluk ile kendimizi rahat hissetme çabamız. Belki de saçı dökülenlerin kellere yüklenmesi bu yüzden. Bir garip şükretme dürtüsü daha altımızdakine bakarak.
Bir "yerini bilme" acizliği, "nerdeliğini" anlamak için bir kerterize başvurmak...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder