Sürtünme katsayısı artarsa, kinetik enerjinin ısı enerjisine dönüşmesi hızlanır diye öğrettiler bize. Gözümde canlanan bir resim var. Bu resme yakın. Hızla akan bir nehrin ortasında bir kaya.
Hayat akıyor. Yaz aylarında miskinleşip, kış aylarında birikip, bahar aylarında üzerimize boca oluyor. yutuyor bazen bizi, bazen nazikçe yüzümüzü okşuyor. Akıyor..
Ne kadarını yakalayıp ne kadarına kayıtsız kalacağımız bize kalmış. Yumuşak hatlı suya izin veren, çok etkilenmeyen ve çok da etkilemeyen iyi aerodinamikli bişeyler mi? Yoksa olabildiğince girintili çıkıntılı zorlayan, zorlanan çetin bir model mi?
Hayata karşı bu duruşun nasıl oluşacağı tamamen bizim elimizde ancak hangisini isteyip hangisinden keyif alıp hangisine katlanabileceğimiz ise yaşamımız ve olduğumuz insana göre çoktan belirlenmiş bile.
Su akar, bize sürtünür biz ısınırız. Isınırız, aşınırız, eririz, yumuşar ve nihayet kopar akıntıya karışırız. Hayatın bizi altedeceğinden eminken niye uğraş verelim diye düşünür adam zaman zaman. Nasılsa bu durduğum yeri terkedeceğim ve başka bir yere gidene kadar bir kum zerreciğine aşınacağım. Bana ait en ufak birşey olmayacak artık bu nehirde.
Adam bazen hayır der. Hatta bazen anlatır bile içindekini, çocukça ve naifçe yaşadığı hayat motivasyonunu dillendirir.
"Dururum durduğum yerde. Gelişine yaşayamam, akıntısına kapılamam. Çünkü akıntının taşıdığı yeri beğenmezsem bu durumun hesabını olduğum insana veremem.
Dururum. Hem de tutabildiğim kadar suyu tutmaya çabalayarak. Yakalarım elimden geldiğince ne akıyorsa bana doğru. Arttırırım sürtünme katsayımı. Aşınırım ama aşınmamaya çalışırım. Bilirim ısıtır, eritir beni bu akıntı. Ama ben serin kalırım. Yosun tutarım, rüzgarı yakalarım. Çok ciddiye almam o kadar belki, ama oyuklarımı kendime ait ederim. Fazla kafaya takmam, muhafaza ederim serin duruşumu.
Olmaz belki yapamam. Ama bunu denerken aşınırım hiç olmazsa, bilinçsizce kaybederken değil parçalarımı hayat debisinde.
Olduğum adamı bilirim önce, bildiğim adamı olurum sonra serin dururum tüm sürtünmelere kayıtsız, bir yandan da dolaştırırım suyu içimde, bilirim akıp gidendir benim sevgilim..."
Adam acemidir belki, belki bilgedir, belki aptaldır, belki çocuktur. Ama öyle ya; acemilerin şansı vardır, bilgeler yanılmaya ve ders çıkarmaya hazırdır, aptallar zaten anlayamazlar yanıldıklarını, yavan kabullenişleri içinde boş ve memnun sırıtmaya devam ederler, hem çocukların duası da kabul olur zaten...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder