Chaplin'in bir filmi City Lights. İyi niyetli, şanssız, saf "şarlo" kör bir kıza aşık bu filmde. Kendisine gazetede okuduğu bir haberi muştuluyor. Habere göre kız ameliyat olursa görebilecek ve şarlo -kendisini bir milyoner olarak tanıyan kıza- masrafları karşılayacağını söylüyor. Kızın yüzündeki aydınlanmayı görüyoruz, 4-5 saniye yüzündeki mesut ifade ile dudaklarının oynadığını görüyoruz. Sonra ekranda iş bu yazı beliriyor.
"Harika, demek ki seni görebileceğim!"
Klişe değil mi? Filme ait evet. Film icabı. Bir körün neler görmek isteyebileceğini nereden bilebiliriz peki. Elbette gözleri olsun ister, elbette herşeyi görebilmek ister, ama neye bakmak ister saatlerce? Biz gözlerimiz görürken neleri görüyoruz? Şimdi sorsalar size tek birşey görebileceksiniz bir hafta boyunca neyi görmek istersiniz deseler var mı cevabınız?
Chaplin sanmıyorum ki burada basit bir film klişesini yaratmaktan ibaret bir iş yapmış olsun. Kendisi ince göndermeleri seven biri olarak filmin çok önemsiz anında sanki çok daha ehemmiyet taşıyan birşeye gönderme yapıyor.
Milyonlarca küçük ihtimal parçacığının, birbirileri ile çarpıla çarpıla herkese ait bir yaşam belirlediğini varsayarsak; "hayatımız" dediğimiz şeyde aslan payını kime yahut neye verirsiniz? İlk anda aklımıza ne gelir? Aşığımız mı? Annemiz mi? Şapkamız mı?
Akışkan zaman, ruh halimizi devamlı değiştiriyor. Bize ait olanlardaki önem sırası da değişiyor. Uzaklaştıkça değerlenmek de, bambaşka birşeyi bambaşka bir şeyin derdinde boğup yok saymak da iş bu aciz insaniyetimizin birer ürünü. Şimdi dışarıdan bakarken basitken bu mevzu her seferinde içine düşmek niye beyhude düşüncelerin? Labirente bilet alıp girdikten sonra çıkışı bulamadım diye kızmaya ne gerek var, tadını çıkarmak varken eşsiz yeşilliklerin. Kontrollü bir kaybolmuşluk yakalamışken hali hazırda, kontrollü olduğunu unutup gerçekten kaybolmaya ne hacet?
Acizliğimiz unutkanlığımız belki de. Salim kafayla eminken yaptıklarımızdan, sarhoş kafa paniklemek elimizde tuttuğumuz kupadan.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder