Clark Kent & Samimiyet üzerine

Serinkanlılık tam karşılığı olsa gerek: cool olmak. İlk bu tabirin yayıldığı zamanları hatırlıyorum hepimiz bir Allah'ın kuluyuz şakası yapılırdı. İngilizce tabirlerin dilimize yavaş yavaş kalıcı yerler edinmeye başladığı zamanlardı. O zamanlar günlük konuşmalar içerisinde insanlar ingilizce bir kelime kullandığı zaman hemen irkilirdik. Ya nasıl yoz bir insanla konuştuğumuzu düşünür yahut ne kadar da bilgili kültürlü olduğunu aklımızdan geçirirdik. Bu kadar yaygın değildi o zamanlar. Bu kadar normal değildi.
O zamanlar bu cool olmak meselesi çok soyut gelirdi bana. Filmlerde görülür gibi gelirdi ancak. Yapmacık gelirdi. Sanki kamera durduğunda "cool"luk da kalkardı ortadan.

Samimiyet bir meziyet derler. Ben buna çok inanmıyorum. İçinden geldiği gibi hareket etmekte bir marifet olduğunu sanmıyorum. İstediği şeyleri yaptığı için takdir edilmemeli insan. Özenilebilir belki ama takdir edilmemeli. Hayranlık kişiliğine değil istediği gibi davranabildiği için bahtına olmalı. Bir erdem değil samimiyet kanımca. Takdir edilebilecek şey insanın anlatma ve beğenilme kaygısına kapılmaması olabilir belki. Çünkü ufak tefek şeyler dışında kişiliği ile ilgili beğenilme kaygısı olmayan kişi gerçekten samimi olabilir. Karşı tarafın hoşuna gidecek bir şey söylemek yahut onu etkileyecek birşey söylemek değil. Gerçekten içinden geçeni söylemek. Sonuna fazla bakmadan. Kameranın karşısında güzel görünüp görünmediğine çok da aldırış etmeden.

Bazı sinema yahut tiyatro sanatçıların bir kişilik bozukluğu gelişebileceğini duymuştum. Öyle çok da şaşırtıcı birşey değil aslında. Örneğin çok ünlü bir sinema yıldızısınız. Ve herkes sizi olağanüstü güçleri olan her cümlesi birbirinden seçkin olan biri olarak biliyor. Süpermensiniz diyelim. Hayranlarınıza fotoğrafınızı imzalarken Clark Kent bile değilsiniz aslında. Her kimseniz O sunuz. Ve hipokratça kendi adınızı yazarsınız fotoğrafınızın üstüne. Ve hayranınız da sizin imzanızı aldığı için değil süpermenin imzasını aldığı için, arkadaşlarına anlatacağı süper bir hikayesi olduğu için gülerek ayrılacaktır yanınızdan. Sizin konumunuz onun için süperdir. Süpermeni oynadığınız için süpermen olur çıkarsınız insanların gözünde. Ama kendinizi kandıramazsınız. Süper görme gücünüz olsa insanların iççamaşırlarına bakmak isteyeceğiniz gerçeğini yadsıyamazsınız. Yadsıyamadığınız için de şüphe edersiniz kendinizden. Herkimseniz artık O olmak istemezsiniz artık. Süpermensinizdir çünkü siz. Ancak dikkat çekmemek için Clark Kent gibi giyinebilirsiniz.
Bu durumun son dönemdeki en belirgin örneği Charlie Sheen olsa gerek. Son yıllarda rol aldığı dizide devamlı alkol alan, yalnızca eğlenerek vakit geçiren, son derece kolay para kazanan, her gece hemen hemen başka bir kadınla birlikte olan, üstüne üstlük normal bir hayat yaşamaya çalışan kardeşi ile dalga geçerek yaşayan bir insanı canlandırıyor. Parlak bir ekranda son derece keyifle izlenen bu yaşamı kameralar olmadan yaşamaya başladığını gözlemliyorum. Belki tek fark olarak Clark Kent'liği değil direk Süpermenliği seçiyor.

Bu duruma Clark Kent sendromu diyelim bu yazı için. Zamanımız Clark Kent sendromunu sıradan insanlara bulaştırdı gibi geliyor bana. Çünkü artık herkes biraz kamera karşısında yaşıyor. Her düşündüğümüz, her yaptığımız rahatlıkla takip edilebiliyor parlayan ekranlarda. Evet kendini, "derdini" anlatmak da bir sakınca yok bu yalnızca insani ancak gösterdiği şeyin de beğenilmesini istiyor. Herkes biraz oynuyor hayatını. Artık "cool" olmak yalnızca sinema sanatçıları için değil sosyal herhangi bir ilişkiye giren tüm insanlar için gerekiyor.

Ve dolayısıyla arkadaşlarınızın yanında kahkahalar atıyor belki odanıza dönüp ağlıyorsunuz. Sevgilinize ne denli değer verdiğinizi söylerken, nasıl da cinsel ilişkiye girdiğinizi yine gülerek arkadaşlarınızla paylaşıyorsunuz. Evinizde ailenizin biricik seçkin çocuğusunuz değil mi? Ancak rahatlıkla ufacık uyuşturucu kaçamağınızı keyifle anlatıyorsunuz. Hangisi sizsiniz? Hangisi gerçekten biziz? "Ben 'böyle' bir insanım ancak 'bunları' da yaptım" demeyi pek severiz. O "böyle"liği ne zaman yaşarız acaba. Ölüm döşeğinde hatırlarken mi? Hatırlamak da kendi kendimize anlatmak kendi kendimize oynamak değil midir zaten?

"Cool"luk müessesesi bir çok genç erkek ve kadının sosyalleşmesine ve sevişmesine kaçınılmaz bir katkı sağlıyor orası kesin. Peki ya karşılığında ne alıyor? Yarım kalmış bir kişiliğin tamamlanması için belki bir ömür sürecek bir çabanın içine atıyor. Samimiyet ise bir önem arzetmiyor artık. Samimiyetiniz ancak karşı tarafa "cool" geliyorsa işinize yarıyor. Siz bir işe yarasın istemiyorsunuz evet sadece istediğiniz gibi davranıyorsunuz iki adım ötesini hesaplamıyorsunuz. Ama belki de öyle yapmanız gerektiğini iki adım sonra içine düştüğünüz saçma sapan pozisyona girdiğinizde anlıyorsunuz. Bu zamanların ruhu samimilere pek de yardımcı olmuyor. Ama zamanın ruhuna göre değişmeyi de midem kaldırmıyor.
Farkındalıkta teselli arıyorum. Kendim gibi olmama neredeyse mani olan sosyal yargıyı kınıyorum.
Tatminimi biraz ötemde kaynayan kazanda ellerimi ısıtmakta arıyorum.