"Çok fazla insanın, çok küçük bir yere doluşup ilkel tempolar eşliğinde tepişmesine parti diyoruz." Müziğin sesi çok yüksek olduğundan anlamıyor ve gülümseyerek "evet" diyor. Bas tonların baskın olduğu anlarda bacaklarıyla tüm vücudunu sallıyor yahut ani bir hareketle sıçrıyor. Dans dedikleri şey. Bu dansları hiçbir zaman anlamamışımdır. Ne valsin zarifliğini taşır, ne de bir çarliston ezgisi gibi kıpır kıpır yapar insanın içini. İlkel. Müzik için de dans için de söyleyebileceğim tek şey bu. Hem bir şarkının bütünlüğünü müzik, söz ve bu ikisinin uyumu oluşturur. Müziğiniz sözlerinizin hissiyatını kulaklara fısıldamıyorsa yahut sözler kafiyeli olmaktan öte gidemiyorsa şarkınız eksik olmaya mahkumdur. Ve bunca insan eksik ezgiler eşliğinde zıplıyor, anlamadıkları bir dilde tanımadıkları insanları dövdüklerini, anneleriyle yattıklarını, sevdikleri kadının mahallelerindeki fahişeden çok daha iyi olduğunu yahut cinsel organlarını yalattıklarını bağırıyorlar. Her seferinde şaşırıyorum.
"Birer bira daha mı içsek? Ben de bir tuvalete gideyim geleyim." Yemekte de bunu yapmıştı. Onun anlayamayacağı şekilde gülümseyip bara doğru yaklaşıyorum. İnsan kalabalığının içinde ilerlemek çok zor. Aynı anda, "şu" anda kaç kişiye dokunduğumu düşünüyorum. Şu 30 metrekarede kaç kişi birbirine dokunuyor. Permütasyon formülünü unutmuşum, yıllar sonra ilk defa bir işe yarayacaktı.
Kokular. Aklıma en sevilen yemeklerin aynı tencerede kaynatıldığı geliyor. Birbirine karışan kokular ter kokusunu bastıramıyor. Eski sevgililerimi hatırlıyorum, okuldan 2-3 kişi geliyor aklıma, geçenlerde kapıya gelen satıcıyı düşünüyorum. Ne kadar çok kişi aynı parfümleri kullanıyor..
Birasını uzatıyorum. Yüzü bir anda genişliyor, soğuk bir içeceğe niçin bu kadar sevindiğini düşünürken koşarak etrafımızdaki insanlardan birine sarılıyor. Sesin ne kadar yüksek olduğunu, ikisinin de çığlık attığını görür ancak duyamazken yeniden farkediyorum. Yanıma geliyorlar. Nereden tanıştıklarını açıklarlarken şaşırıyorum. Ne kadar birbirlerine benziyorlar! Konuşma tarzları, kıyafetleri ve makyajları o kadar aynı ki ikisini birbirinden ayırmak çok zor olacak diye düşünüyorum. Kısa bir süre sonra beni unutuyorlar, fırsattan istifade edip kenarıya bir yere geçiyorum. İnsanları izlemeye başlıyorum. Herbirinin içine düştüğü öfori halini şaşkınlıkla izliyorum. Eğlenmedikleri gerçeğini nasıl da orada bulunmuş olmanın getireceği sosyal avantajla unutuyorlar. Hiçbiri ile vakit geçirmek istemediğimi farkediyorum. Nasıl bu kadar yabancı olabilirler? Hissiyatlarından ve kendiliklerinden nasıl bu kadar yabancılıklaştıklarına inanamıyorum. Eski bir söz geliyor aklıma. Herkesin deli olup olamayacağını düşünüyorum. Psikoloji bilimi deli kavramında çuvallıyor.
Nihayet eve gidiyoruz. Gecenin benim için tek gerçek bölümü yaklaşıyor. Kız da ne olacağının farkında ancak kendisinin bir fahişe olmadığından emin olabilmek için birer kadeh içki içmeyi teklif ediyor. Hiçbir anlam ifade etmeyen, her kelimesinde bir diğer cinsel çağırışım taşıyan bir konuşmanın sonrasında yatak odasına geçiyoruz.
Parfüm sürmemiş olmasına çok seviniyorum. Teninin kokusunu içime çekiyorum. Ellerim yumuşak hatlarında geziniyor, estetik duygum kapalı gözlerimin ardında tatmin oluyor. Öpüşündeki, vücut hatlarındaki kadınsılığın tadını çıkarıyorum. Yaptığım işi ağırdan alıyor olmam karşımdakini tahrik ediyor. Son derece bencilce olan bu durum ona benim hakkımda içinde " serinkanlı, abaza değil, karizma, Beni beğenmedi mi?" gibi sözlerin geçtiği birtakım şeyler anlatıyor. Tadını çıkarıyorum.
Ertesi gün yaşanan anlamsız ilişki konuşmalarının, her seferinde olduğu gibi yine , sevişmeye değmeyeceğini düşünüyorum. Birbiri ile çelişkili bir kaç şey söyleyip konuşmayı sonlandırıyorum. Çok fazla kalbini kırmadan hatta memnun bir şekilde bırakarak sokağa fırlıyorum. Mart buz gibi bir güneşi bulutların öte yanında gezdiriyor. Göreceli aydınlıkta cinsel tatminin üzerimde bıraktığı keyifle ilerliyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder