İlhan Berk üzerine

Hiç İlhan Berk şiiri okudunuz mu? Ben okumamıştım. Belki bana kalsa daha uzun da bir süre okumazdım. Evet kitabını almıştım okurum diye, ancak kitaplığımın bir bölümü halen okurum diye aldığım kitaplarla dolu. Hollanda'dayım şu an bilmiyorsunuzdur belki. Yanımda öyle çok fazla türkçe kitap taşıyamamıştım. Bu sabah tatlı bir ispanyol gitarının ezgileri eşliğinde İlhan Berk okumaya başladım. Yapı kredi yayınlarının İlhan Berk'in tüm eserleri topladığı serinin ilk kitabının ilk şiirindeyim hala. Adı İstanbul. Uzun çok uzun bir şiir. Ki ben çok sevmem uzun şiirleri. Bir şiir uzadıkça sanki yoğunluğu azalırmış gibi gelir. Bu uzun bir şiir ve dedim ya halen bitirmedim şiiri sonuna kadar. Ve umarım tüm kitap bu şiirdir. Çünkü İstanbul'u hiç bu kadar güzel gezmemiştim. Çünkü İstanbul'u hiç bu kadar özlememiştim.
Yürüyormuş gibi hissediyorum İstanbul sokaklarında. Ve uçuyormuş gibi. Sanki olup biten herşeyin farkındayım sırça sarayında dünyanın. Saray, çünkü tüm müştemilatı çıkarınca ancak bir saray kalır geriye İstanbul'dan. Sırça, çünkü her adımımda bişeyleri kırıyormuşum gibi gelir narin İstanbul'un. Kimi insan rakip eder kendine bu şehri bense hep kırılırsa bir parçası bir yerlerimi kesecek diye korkarım narin güzelliğinin.
Bu farkındalık görmek gibi değil. Duymak gibi değil. Sanki dokunmak her olup bitene. Avaz avaz bir bağırışı ellerinde gezdirmek gibi. Ufak bir kız çocuğunun yerde karıncalanmış şekerine akıttığı gözyaşlarını biriktirmek gibi bir hokkanın içinde, dökülmesin daha fazla diye.
Öyle güzel ki İlhan Berk'in kağıttan parlayan sesi. Bilmiyorum belki ben çok özledim yaşadığım yeri. Ama yine de daha az değerli yapmıyor hiç birşeyi.
Ve hiç bu kadar güzel olduğunun farketmemiştim bana ait olan zamanların;
" Bu sokağın Polonya'lı bir kızı vardır,düşünürüm
Bunun Krallar ve Padişahlar kadar hür akşamüstleri vardır
Seyyar bir sinema makinesinden uzak memleket resimlerine
bakılır"
İlhan Berk saygılar ve selamlar olsun

"Sen çiçekli beyaz sabahlığınla hatırıma gelirsin
Bir minyatür misali yüzün berber dükkanlarının camlarına
işlenmiş
ağır bir çay kokusu dağılır saçlarından
iki yanında çok defa aşksız garip insanlar oturur
...
Bu gelip geçenlere gülen kadın artık hiç kimseyi beklemediği
için neşeli
Bu en çok aşktan korkar
Bu sıkıntıyı sevmez başını alıp gider
...
Benim onlar için yazdığım şiirler vardır
Neşredemem..."

Fotoğraf: Kâmil Şükûn