Otto e Mezzo Üzerine

Zaaflarımız farkındalığımızın yetemediği ölçüde yönlendiriyor hayatımızı. Serin duruşumuzu muhafaza edemediğimiz zaman, komplekslerimiz, eksikliklerimiz dümeni ele alıyorlar. Ne olduğumuzu düşünürsek düşünelim, ne derece kontrol etmeye çalışırsak çalışalım olduğumuz insanı nihayetinde farkında olmadıklarımızın, gözden kaçırdıklarımızın sonucu oluyoruz. Hayata hazırlanmak mümkün değil, ancak yeteri kadar gözünüz açıldığında herşeyi olduğu gibi akışına bırakmak da mümkün olmuyor. Bu iki ucu da pis kokan bir yol. Bir yandan o "büyük macera" dediğimiz yaşamayı istiyoruz, ancak bunu yaparken zaaflarımızın bizi soktuğu hali de kabullenemiyoruz bazen. Neleri gözden kaçırdığımızı bir buruklukla farkediyoruz.
Birçok insan bu durumu genele yayarak kabulleniyor. "İnsan herşeye yetişemez" deyip, yaptıklarını meşrulaştırıyorlar. Muhtemelen de haklılar. Ancak ben bunu söylemeyi kendime bir türlü yediremiyorum. Bu belki kendini beğenmişlik. Belki fazla görmelik olduğumu. Ama sanki yeteri kadar uğraşırsam, yeteri kadar dikkatli olursam, en azından pişmanlık yahut eksiklik duymayacak derecede yetişebilirmişim gibi geliyor hayatın dinamizmine. Zaman zaman yetişebildiğimi de düşünüyorum ancak, bunun bir ilüzyon olduğunu çok geçmeden anlıyorum.
Zaaflarımı suçluyorum bunun için. Kendime yükleniyorum serinkanlılığımı yitirdiğimi ve büyük resmi göremediğimi düşünüp. Makro birşeyler yaşamaya çalışırken sanki mikro detaylarda takılıp kalıyorum. Şimdi düşündüğüm zaman herşeyin bir başka kerterize göre makro ve mikro olabildiğini görüyorum. Her yaşadığım şey bir şeylerden büyük ve birşeylerden küçük.
Ama ihtiyacım olan şey hiçbirşeye takılmamak. Ben her ne kadar makro olduğunu düşünsem de takıldığım şeyin, kendime hatırlatmalıyım zaman zaman çok daha makro şeylerin olabileceğini. Belki de zaaflardan sıyrılmanın yolu budur. Kafamızın, içimizin büyüttüğü şeyi basite indirgemek. Çünkü bir bütün olarak hayat öylesine karmaşık ve girift ki tek başına ele alınan her öğe her ne kadar büyük olursa olsun önemsiz kalıyor.
Fellini biliyordu bunu. Ne işlerse işlesin filmlerinde bu makro ve mikroluğu hep yansıtmıştı filmlerinde. La Strada'da evinden bir köle gibi koparılmış kız sahibinin güleryüzlü olmamasına üzülebiliyordu. Yahut kalpsiz bir adam önemsiz bulduğu birinin ölümü üzerine yıkılabiliyordu vicdanının sızısıyla.
Otto e Mezzo ise zaafların üzerine eğilerek bu makro ve mikroluğu gösteriyor bizlere. Filmi anlatmak değil niyetim. Onun hissettirdiklerini yazmak. Sanırım yapmış olduğum da bu hali hazırda.
Bir insan olarak kendimi çok garip buluyorum. Diğer insanlardan farklı olduğumu söylemiyorum. Birey olarak değil bu garipliği tüm insanlıkta görüyorum. Farklılık ve farkındalık istiyoruz kendimiz için. Aklımıza asla toz kondurmak istemiyoruz. Montaigne'in de dediği gibi, yeteneklerimizin yahut güzelliğimizin eksik olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Ancak aklımızı yetersiz bulmayız her ne kadar aptal olursak olalım. Belki de bu yüzden düşündüklerimizi destekleyecek birilerini görünce bu derece heyecanlanmamız. Benim yaptığım gibi bir filmin hissettirdikleri üzerine bir şeyler yazmak, yahut ucuz da olsa bir şiir dizesini, bir şarkı sözünü yazmak sağa sola belki de sırf kendimizi onamak için. Belki de "bu" benim zaafım. Belki de bu hepimizin zaafı..