Varoluşumuzun sıradanlığı makbul müdür? Yani yaptıklarımızın olduklarımızın aslında yüzyıllarca ve yüz milyonlarca insanca yapılıp olunduklarını bilmek rahatlatmalı mı bizi? Farklı olmalı mıyız? Uyuşmalıyız belki de. Hayatımızı kendimize özgü sanmalıyız. Oturduğumuz kalıpları es geçmeli, görmemeli, bir evvelki yağmurun da aktığı oluklardan biz de akmalıyız. Oluk bizi nereye götürür elbette bilemeyiz akmadan. Peki ya farkındalığımız arttıkça, ve oluğun izleyeceği yolu tahmin edebileceğimiz seviyeye geldiğimiz zaman ne demeliyiz kendimize. "Bunlar normal korkma ve tadını çıkar" mı demeliyiz? Kapıldığımız sıradanlık dürtüsü rahatsız edecekse ya hep bizi. Büyük gezgin demişti ki " hayattan anlayan biri için emin bir yol kadar hüzünlü birşey yoktur." Haklıydı. Bir adım ötesinden emin olmak, üç adım ötesini aşağı yukarı tahmin edebilmek ne kadar da sıkıcı yeni şeylere acıkanlar için. Ancak kendisi belki de önemli bir noktayı kaçırmıştı. Bir yolun eminliğinden hüzünlenebilmek için hayatı anlamak gerekir. Ve hayatı anladıkça yoldan daha da emin oluruz. Farkındalık eminliği, eminlik farkındalığı tetikler. Ve bu döngüden bize kalan hüzün oluyor sanırım. "Ben ne olayım"ların acaba "ben neyim"e dönüştükleri zaman içimizdeki o minyatürleşen, sesi incelen ümit timsali genç bir dalga konusu oluyor sanırım gitgide.Anlamak her zaman riski azaltır şüphesiz. İnanaraktansa anlayarak hareket etmek, başımızdan türlü belayı savuşturur. Peki ya bedeli? İnanmaya inanmaya bir robot gibi bir kod parçacığı gibi tekrar tekrar aynı damıtımları mı sürmeliyiz hayatımıza?
İnanmak. İnsan olmanın belki de en hassas ihtiyacı. Hassas ki en ufak tepkilenmemizde inancımıza değil, inanca olan ihtiyacımıza güvenimiz sarsılıyor. Boşa çıkan hayaller her seferinde kendimizi sorgulatıyor. Halbuki anlayışımız hatalarımızı da anlamlandırmaya yaradığından eninde sonunda elimizde hep kocaman bir "anladım" kalıyor.
Anladıkça sıradanlaşıyor işte herşey. Açıklanabilir, kodlanabilir, tahmin edilebilir bir tanımlamaya indirgeniyor. Herşeyi anlıyoruz, biliyoruz.
Aferim bize.
En nihayetinde renksiz bir varoluş kalıyor...
Fotoğraf: Zeynep Acararıcın
"en nihayetinde renksiz bir varoluş kalıyor. aferim bize"
YanıtlaSilwood allen ın son filmi'nin başında shakespeare'in bi sözü geçiyor: "life is full of sound and fury and in the end signifies nothing."
belki de tüm bu anlama süreçleri bize en sonunda gerçeği veriyordur, ne dersin? yani belki de gerçek budur ki hayat aslında onu anlayamayan insanlar için tüm renkleriyle ve şaşasıyla beliriyordur ama anlayabilenler için yalnızca gerçek yüzünü gösterebiliyordur: siyah beyaz ve basit. yani ne kadar az bilirsen o kadar çabuk kandırıyordur seni hayat ve sen de bu ilüzyona kapılıp sanal bir mutluluğu "hayatın renkleri"ne çeviriyorsundur. "ignorance is bliss" kafası.
bir de dostoyevski'nin yeraltından notlarının son kısmında bir pasaj var. karakter sonunda durup kendi kendisine kolay kazanılmış bir mutluluğu mu yoksa insana acı veren gerçeği mi yeğlemesi gerektiğini sorar. bu durum da ona benzer, belki de hayattan beklediğin tüm o renkler hayatın sana vermesigereken şey değildir. ve senin de bunu kabullenmen ve yani arayışlara girmen gerekiyordur.
Öncelikle çok teşekkürler. Hem okuduğun hem de lütfedip yorumda bulunduğun için. Kim olduğunu anlayamadım kusuruma bakma.
YanıtlaSilYeraltından notların en basit anlamda yeraltına daha tam giremeyenlere ufak bir göndermesi gibi geliyor bana o pasaj. Hani sanki kayboluş ve boşverişten biraz evvel bilmenin sorumluluğunu onu taşımayanlara tekrar hatırlatmak istercesine, okura, yeraltının varlığından henüz haber almış insana göz kırpıyor.
Bana göre hayatın renkleri romantik hayallerimizden kaynaklanıyor. Hali hazırda bu konuyla ilgili evvelden karaladığım birşey var. Eğer ilgini çekerse okumanı tavsiye ederim. Şimdi yayınlıyorum. Belki fikirlerini tekrar paylaşırsın güzel güzel konuşuruz=)