“Sesin bir yerden sonra, zararlı haşareleri kaçırmaya yarıyor ancak. Sen mi daha boşsun yoksa konuşmaların mı diye düşünürken bile, günlük ortalama düşünmenden daha çok düşündüğümü farkediyorum. Beynin o kadar işlevsiz ki omurgan da olmasa ne yapacaktın acaba. Büyük bir istikrarla takip ettiğin moda ikonalarının ses tonu bile, bahsettikleri konular bile aptal yüzüne yerleşmiş. Uzaktan bakıyorum sana. Kıyafetlerin modacıların imzalarını taşıyor. Saçlarını bir filmde gördüğüme yemin edebilirim. Konuşmalarını TV’de dinledim. Gülerken göğüslerini öne çıkarmana bile porno filmlerde rastlamıştım. Düşünüyorum. Sana baktığımda orijinal gördüğüm tek şey kıyafetlerin.
Merak ediyorum. Senin sürdüğün hayatı sürdürmek nasıl olur merak ediyorum. O kadar çoksun ki. O kadar çok var ki senden. Çok mutlu olacağımı hissediyorum. Pembe bir uyum balonu ortasında, yüzümde aptal bir sırıtış, ufak dertlerim ve önemsiz sevinçlerimle, tüm yaşadıklarımı bire on mercekle görüp, bire yirmi mercekle anlatarak yaşarım. Kıskanıyorum seni. Formulünün basitliğine gıpta ediyorum. Saçına verdiğin önemi daha insani konulara vermemenin içinde en ufak bir rahatsızlık uyandırmamasına gıpta ediyorum.”
Bir kafedeyim şimdi. Geleli yarım saat olmuş olmalı. Yarısı yenmiş tostumdan soğuyorum. O da zaten soğumuş olduğundan iyi anlaşıyoruz. Garsonlar masaları geziyor, sipariş alıyor, tezgah arkasında muhabbet ediyor,- belki de benim gibi- garip müşterilere bıyık altından gülüyorlar. Solumdaki aynaya takılıyor gözüm. Saçımın arkası yine kabarmış, eğreti bir yele gibi duruyor. Berbere gitmeyi midem kaldırmıyor. Kimse ile konuşmak istemiyorum. Saçımı tarif etmek istemiyorum. Selamın aleyküm demek istemiyorum. Sırf bu yüzden saatlerce yürüyerek hiç bilmediğim bir kafeye oturdum. İlk girdiğimde, hiç kimsenin dikkatini çekmemiştim. Sessizce kenar tarafta bir yere çökmüş bakınırken garson geldi yanıma ne istediğimi sordu. O kadar istemiyordum ki konuşmak menüden birşeyler gösterdim. Adam “tost mu” diye üsteledi. Bu noktada nereden geldiğini bilemediğim bir dürtüyle elimi kulaklarıma sonra ağzıma götürdüm ve sağır dilsiz olduğumu işaret ettim. Şimdi düşününce nereden çıktığını bilmiyorum ancak halen oyunumu sürdürüyorum. Tek bildiğim konuşmak istemediğimdi. Garson yüzünde allak bullak bir ifadeyle ayrıldı. Dudaklarım hala birbirine tutunuyordu. Aralarındaki zoraki bağı hissedebiliyordum. “ istemiyor birinden biri, bir diğerini. Sevmiyor aslında ama ne seçeneği var ki o bir diğerine kenetlenmekten başka. Artık kabullenmişler birbirilerini. Konuşmayı ve yemek yemeyi seviyorlar dolayısıyla. Çünkü ancak o zaman sırf kendi başlarına kalabiliyorlar. Uzun tutmak cümlelerimi bu yüzden geliyor demek ki içimden. Demek – konuşkanlık demek hafif kalacak- gevezeliğim bu yüzden. Ah sevebilseydiniz birbirinizi. Sizi bir arada tutmak keşke bu kadar yalana ihtiyaç duymasaydı. Sevgili dudaklarım. Üçümüz için de ne boktan bir durum. Altın beklerken gümüşe tamah etmek ne acı.”
Düşüncelerimi yine öte masadaki sarışın kıza çeviriyorum. Bu sefer daha içgüdüsel dürtülerime meze oluyor. Kulağıma yaramazca şeyler fısıldadığını sonra yavaşça dizlerinin üzerine çöktüğü canlanıyor kafamda. Dudaklarım şaşkınlık ve zevkle açılıyor bu sefer. Hafif inlemeler ve zevk nağmeleri. Halen dizlerinin üzerinde kıyafetlerini çıkarıyor. Gömleğimin düğmeleri çözülüyor kendiliğinden. Birden başka bir sahneye geçiyoruz. Ben yatıyorum o ise üzerime oturmuş tatlı tatlı dansediyor. Göğüslerini kapatan son parçayı da çözüyor arkasın..”
“Buyrun!” Garsonun sesi yükselmiş. Ne yapmam gerektiğini kestiremiyorum ilk anda. Kafamda parçalanan fantezim beynime batıyor, garsona karşı içimi hınçla dolduruyor. Sonra sağır ve dilsiz bir adam ne yapar acaba diye düşünüyorum. Sesini duyduğumda kafamı kaldırmıştım. Oyunumun ortaya çıktığını düşünüyorum ancak bozuntuya vermiyorum. Hayatında “özür” dilemesi gereken tüm eksik insanlar gibi sıcacık gülümsüyorum. O da sesini yükseltmenin saçmalığını anlayarak mahcubiyetle yanımdan ayrılıyor.
“Cinsellikle herşey nasıl da güzelleşiyor. Zevk vaatleri ile nasıl da kabul görüyor herşey.” Düşünüyorum. Biraz evvel hakaretler yağdırdığım kızı nasıl da arzuluyorum şimdi. Bu kadar basitçe bu iğrenç yaratığı beynimle seviştirdiğime inanamıyorum. Hayvanlığımdan tiksiniyorum. Doğamdan tiksiniyorum. Sarışından tiksiniyorum. Masaya fazlaca para bırakıp dışarı fırlıyorum.
Dışarıda yine mart yağıyor. Kasvet, ıslak hüzün ve bu sefer güzel olmayan bir toprak kokusu. Yağmurdan çürümüş. Aklıma yemyeşil çimlerden ziyade, toprağın üstüne fırlamış solucanlar geliyor. Pembe boğumları midemi bulandırıyor. Kusacak gibi oluyorum. Midemdeki az çiğnenmiş tostun cıvık tadı genzime doluyor. Derin derin nefes alıyorum. Ceketimin yakalarını kulak memelerime yapıştırıp, hızlanamadan yürüyorum. Yağmur hızlanıyor. İnsanlar koşuşuyor etrafımda. İliklerime kadar ıslanıyorum. Apartman boşlukları, tente altları sigara dumanı ve titreyen insanlarla doluyor. Ortak bir uğraşa koşuşan, hep birlikte ıslanan insanların neşeli sesleri gökgürültüsünden duyulmaz oluyor. Yürüyorum. Yavaş yavaş titremeye başlıyorum ancak bir türlü hızlanamıyorum – sanırım hiç birşey düşünmeyip öylece yaptıklarımı içimden geçirmekten yavaşlığım- Kundera’nın artık orjinalliğinden bahsedile bahsedile eskimiş teorisini düşünüyorum. Biraz hızlanır gibi oluyorum. Sığınan ve koşuşturan insanların arasında ve yargılar bakışları altında sırılsıklam ilerliyorum. Sokağın köşesinden işte tam bu anda dönüyorlar. Tek bir şemsiyeye sığınmaya uğraşan iki fingirdek sevgili. Tüm filmlerin vazgeçilmezleri ıslak dudaklarını, kızarmış burunlarını birbirlerine sürtüyorlar. Nasıl olduğunu anlayamadığım bir biçimde halen koşmaya devam ediyorlar. Kız ısrarla sokulmaya, adam ısrarla sarılmaya çalışıyor. Eğreti koşuşları, şemsiyenin kontrolsuz hareketleri ile ıslanıyor. Kız adamı seviyor. Adam kızı seviyor. Mide bulantım dayanılmaz hale geliyor. Kusuyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder