Kel solist üzerine

Keyifli bir geceydi. Keyifli bir mekanda çok keyifli bir insanla beraberdim. Böyle anlarda insan dışarıya daha çok çıkmalıyım diyor kendi kendine. İyi hissetmesinin sebebi dışarı çıkmasıymış gibi. İnsanlar epey ilgiliydi o akşam çıkan gruba zira biz de o grubu izlemeye gitmiştik. Mekanın, grubun bir ehemmiyeti yok. İnsanların da bir ehemmiyeti yok aslında. Ancak gözüme takılan bir hadise var ki hem çok güldürdü beni bir yandan da ufak bir tespite sürükledi.
Bir rock grubunun kendine ait bir çizgisi olur genellikle. Biraz protest, hırpanidir ve kaptırmışlık içerisinde müziklerini ifşa ederler. Bu çoğu zaman grup üyelerinin yaşam felsefesini yansıtır, hayat görüşlerinin doğal bir ifadesidir. Rock müziğinin ruhu insanı biraz buna iter. Ancak günümüzde herşey gibi bu da kalıplaşmış ve metalaşmıştır. İlk ortaya çıkış safhasında belirli kaygı ve beklentiler içerisinde oluşmuş müzik tarzı ve grup imajları zaman içerisinde kemikleşmiş, kitleler tarafından kabul görüp takdir topladığı için bir çok müzisyen için izlenecek bir yol haline gelmiş. Zamanında müzisyenler muhalif duruşlarını doğallık içerisinde ifade ederken, "rock'çı" olmaya çabalayan bir sürü insan kendilerini göstermek için kabul görmüş bu tarzı benimsiyor. Gel gör ki yapay olan herşey gibi bu da kendini gizleyemiyor. İzlediğimiz grup tam da bu durumun tuzağına düşmüştü. Esasında içerisinde olmadıkları bir zümrenin ve sahip olmadıkları bir altyapının tecellisini önümüze koyarlarken ne kadar komik göründüklerinin farkında değillerdi. Sahne ışıklarının parıltısı ve körediciliği içerisinde öyle eğreti hareketler yaptılar, müziklerinin önüne kendilerini öylesine koydular ki, müzisyenliklerinden ziyade kendini gösteren şovmenliklerine tanık olduk. Yakaladıkları başarının altında nasıl ezildiklerini küstahlıklarından anladık. Şimdi onca alkışın ardında mütevazi kalabilmenin ve işini, müzisyenliği ifşa etmeye devam etmenin ne kadar da büyük bir meziyet olduğunu anlayabiliyorum.
İnsanlar ilgi ve takdirin yaptıklarına serbestlik kazandırdıklarını sanıyorlar bazen, halbuki sahne ışıkları yalnızca çiğliklerini parlatıyor.