Halka Dokumak

Dokumacıların elleri kabalaşır yıllar içinde. Biz yine de anlayış gösteririz bu kaba ellere, çünkü bizim vermediğimiz her emek, göstermediğimiz her çaba, büyür, kutsallaşır gözümüzde.
Bizim de meraklandığımız sonrasında büyüttüğümüz tüm emekler başkalarına kutsal geleceğinden, yaptıklarımızı yapmakla kalmaz, anlatırız.Beyaz bir kumruya denk geldik geçen sabah. Yalnız uğramıştı yanımıza. Camın öte yanda koymadığım bulgurları arıyordu , bulamadı, bakındı, gitti, hafif kanadına binerek. Ben de hafif yanıma yükleniyorum bazen. sonu pek de iyi olmuyor gerçi. Sonra sanrılı yardım çağrıları, sabah mutsuzlukları, dostlardan biri bir ses veriyor da acemilikle onu da bezdiriyorum, bir diğer dostun verdiği müzikle avunuyorum. Denemeler yapıyorum,yerinden çıkacakmış gibi görünen her şeyi söküp, hepsini birden yerine koymaya üşeniyorum Üşenmesem, yerlerini karıştırıyorum sonra ister istemez kurcaladıklarımın varoluşuna katılıyorum.
Her gelen mevsim dağları ve sokakları, denizi ve bardakları başka renklere boyuyor. Bir seyirlik ki yaş gelir gözünüzden. Kuşlar teker teker. sonra çifter çifter konuyorlar pervazlara, Pencereler bir anda önem kazanıyor. Bir anda tüm prangalar çözülmüş gibi, atılmak geliyor dışarıya,  içimizden . İnatla oturuyoruz. Kudretinden korktuğumuz, bu kadim atalet. Korkumuz mıh gibi çakılıyor içimize . Yine de tüm bunların bir oyun olduğunu bilmenin verdiği bir ferahlığın içindeyiz. Korkmuş gibi yapıyoruz ki zevki çıksın. Halbuki tam şimdi Macellan gibi dönüp dünyayı, bir de açları besleyip bir parça esenlik bağışlamak işten bile değil. Ama işte, tadını çıkaracak ya kerata rol yapıyor aklınca.

Ferahlık ile esenlik zamansal bakımdan çok ilgi çekici , uzun vadelerden damıtılmış kısa anlarda parlıyorlar geniş zamanda ise ancak yoklukları tespit edilebiliyor, başkalarının hayatlarından harici varlıklar olarak yanıp sönüyorlar. O halde en doğru amaç bellediğimiz bu iki kavram en iyi senaryolarda bile ufacık bir avuntudan ötesini veremeyeceğinden uğruna yaşadıklarımıza kıyasla bir hayal kırıklığı olmanın ötesine geçemiyor. Bir ideal aranacaksa buraları pek elverişli değil doğrusu.

Kuşlar hala gelmedi. Ne zamandır sesleri de gelmiyor bir anda kalkıp gittiler mi yoksa mahallenin kaynayan sularını mı buldular patlak bir boruda diyorum. Lakin önümüz kış umarım ihtiyaç anında bulurlar bizim pervazı.

Hava açtı akşama doğru, yarı kör uykumdan uyandım ben de. Bir duş alıp ceketi çektiğim gibi sokağa attım kendimi. Bir kültür evinin barında oturuyorum. Güzel sesli ve gülüşlü kadınlar işgal ediyorlar en yakındaki masayı. Hoşuma gidiyor doğrusu, bu pozlu da olsa cıvıl cıvıllıkları güzel şeyleri çağrıştırıyor bana. Hafif kalkık burunları, kemik çerçevelerin ardında oynaşan gözleri siyah bir köpeğin havlamasına karışıyor. Bir yudum daha alıyorum biradan. biraz daha izliyorum kızları ; onlar izlenmekten memnun ben izlemekten medenice yaşayıp gidiyoruz bu huzurlu akşamda.

En çok cesaret isteyen evden çıkmak aslında. Çünkü bu cesaret korkulandan ziyade boş vermişliğe karşı gösteriliyor. ve eminliğe, atalete. Cesaretin içi bambaşka anlamlarla doluyor böylece, basitlikle kutsanıyor.

Olmak istediğimizle olduğumuzu mukayese ettikçe ikisi de konu dışı kalıyor. Kendimize dürüst olmayı unutuyoruz, daha kötüsü kendimizi kandırdığımızı da unutuyoruz.

Şimdi eskisi kadar kalabalık pasaj ucuz kitap peşinde öğrenciler dost sesli kitapçılar ve havalı plakçılar var.

İstanbul, sonbaharı giyinmiş fakat yazın enerjisi daha tükenmemiş. Adımlar hızlı, başlar o kadar eğik değil. Oturduğum yerde panikliyorum sonra nefes alıp ferahlıyorum. Çünkü nefes almak bize yaşadığımızı ve gerçekliğimizi müjdeliyor.

Sevdiklerimizi, sırlarımızla koruduğumuzu sanıyoruz. Oysa dillenmemiş tüm duygular, sinsice bir öfke besliyor, bahçeyi bürümüş yabani otlar gibi içimizde büyüttüklerimizden çalıyorlar. Biz aynı bahçelerden beslenenler, en çok kendimize ihanet ediyoruz böylelikle. Korkular bizi gizliyor sanıyorsanız yanılırsınız. Korkular bizi yok ediyor. O halde bize yakışan yani bilmenin ve hissetmenin getirdiği sorumluluk dürüstçe yaşamak oluyor. Nihayetinde inancımız bizi ele veriyor. Seve seve teslim oluyoruz. Kendimize ve sevgiye.